Turijn 2015

Turijn 2015

We willen graag een paar daagjes weg en dan het liefst naar Italië. Op internet vinden we goedkope vliegtickets, een retourvlucht naar Turijn voor dertig euro per persoon. We boeken tevens een appartement dichtbij station Porta Nuova.

Donderdag 23 april rijden we naar de luchthaven van Eindhoven. Tijdens de controle wordt onze fles zonnebrand, die we stiekem proberen mee te smokkelen, toch afgenomen. Er is geen paspoortcontrole omdat we in Europa blijven. We eten dus rustig even een broodje en er is zelfs een rookruimte aanwezig. Om 14:00 uur stijgen we op en het is een mooie vlucht over de besneeuwde bergtoppen. Een tijdje geleden heeft een co-piloot een vliegtuig tegen een berg in de Alpen aan laten crashen en dat is wel confronterend omdat deze mensen waarschijnlijk ook van dit mooie uitzicht zaten te genieten.

We hebben onderweg ook wel erg veel last van luchtzakken, ik word er misselijk van. Gelukkig landen we anderhalf uur later veilig in Turijn. We vinden een automaat waar we bustickets voor de shuttlebus kunnen kopen. Er hangt alleen een briefje op dat je niet kunt pinnen, maar contant betalen is wel mogelijk. De automaat geeft netjes twee tickets, maar we krijgen geen wisselgeld terug. We gaan op zoek naar iemand die ons kan helpen, maar we kunnen niemand vinden.

We proberen het dan bij de buschauffeur, maar hij spreekt geen Engels. Een behulpzame jongen legt ons uit dat we een tegoedbon hadden moeten krijgen. Hij loopt met ons mee naar de automaat en gaat daarna ook nog bij de kiosk navragen. Uiteraard kan niemand er iets aan doen. We bedanken de jongen en nemen de bus. We willen namelijk niet langer bezig zijn met die zeven verloren euro’s.

De busrit duurt ongeveer twintig minuten. We drinken dan eerst even een kopje koffie en ik moet inmiddels ook naar het toilet. De medewerkster loopt mee naar een binnenplaats en geeft mij een sleutel. Als ik de deur open doe, zie ik een hurktoilet dat bedekt is onder een flinke laag zwarte smurrie. We zijn erg vroeg bij ons appartement en we besluiten dus om eerst iets te gaan eten. De man van het restaurantje stelt een aperitivo voor. Je bestelt dan twee glazen alcohol en je krijgt daar dan gratis hapjes bij. We gaan op het kleine terras buiten zitten en genieten van de rode wijn, de broodjes, de gebakken aardappeltjes en een bakje zoutjes.

Bij het appartement stopt een grote auto en een rijk-uitziende vrouw stapt uit. Ze loopt met ons mee naar het appartement en vertelt meteen dat we het balkon aan de achterzijde niet mogen gebruiken. Ze blijft er ook op hameren dat we de voordeur op slot moeten draaien, ook als we aanwezig zijn. Het appartement heeft een hele zware en dikke voordeur. Je moet de sleutel wel vijf keer omdraaien, waarbij grote stalen pinnen dan in het kozijn schuiven. Het lijkt wel een bankkluis! Voor het balkon hangt een gordijntje, maar ook hierachter zit een dik traliehek.

Aan de voorkant van het appartement zit gelukkig ook nog een balkon en deze mogen we wel gebruiken. Vanaf het balkon zien we aan de overkant een klein supermarktje waar we boodschappen voor het ontbijt halen. Dan gaan we Turijn verkennen. Het is niet helemaal wat we verwacht hadden, het is een drukke stad met hoge moderne gebouwen, maar we vermaken ons prima. Na een tijdje gaan we op zoek naar een restaurant. Buiten op een terras eten we eerst een bord antipasti en we zijn helemaal happy met de heerlijke Italiaanse smaken.

Hierna bestellen we een pizza en we spoelen alles weg met een karaf huiswijn. Als de serveerster een foto van ons maakt, schiet ze plotseling in de lach. Ze wijst lachend naar een jongen die met zijn auto naast ons tafeltje staat. Op het moment dat zij de foto nam trok hij stiekem een gekke bek in de camera. Na met z’n alle gelachen te hebben, springt het verkeerslicht op groen en maakt de serveerster nog even een nieuwe foto. Na de pizza zitten we aardig vol, maar we besluiten er toch nog een stuk chocoladetaart en tiramisu in te proppen.

Rond 22:30 uur gaan we op zoek naar ons appartement, waar we een flink stuk vandaan blijken te zitten. Ik heb pijn aan mijn voeten en we hebben ook een gigantische dorst. Als we in bed liggen horen we de auto’s op straat voorbij scheuren, ondanks dat er houten luiken voor de balkondeuren zitten. Midden in de nacht schrik ik plots wakker van een hoop kabaal, de afvalcontainers worden geleegd. Het is natuurlijk lastig om dat overdag tijdens de drukte te doen, maar midden in de nacht is toch ook geen pretje. Ik word daarna heel vroeg wakker van onze schreeuwende buren, de muren lijken wel van karton.

Vrijdag 24 april ben ik dus aardig kapot en ik heb hoofdpijn. Ik kan er slecht tegen als ik te weinig slaap krijg. Ik stuur chagrijnig een smsje naar de eigenaresse en dan blijkt dat zij hier zelf nog nooit geslapen heeft. Gelukkig blijven we maar twee nachtjes, dus ik moet me er verder maar niet aan storen. Met goede moed stap ik onder de douche, die helaas telkens van heet naar koud springt. We dekken de tafel en eten een ontbijtje.

We steken vandaag de rivier over om in het andere gedeelte van Turijn te kijken. Onderweg komen we een slagerij tegen waar je ook kunt lunchen. Het terras buiten is aardig vol, maar er is niet heel veel keuze qua eten. Ondanks dat het een gekke locatie is besluiten we het toch te gaan proberen. Ik krijg eerst een heerlijke glas rode wijn en Stefan neemt een biertje. Ik bestel vervolgens de lasagne en deze blijkt de allerlekkerste die ik ooit gegeten heb. Stefan heeft een simpele spaghetti die in je mond lijkt te smelten. Het is dus niet voor niets dat zijn terras vol met lokale mensen zit.

Aan deze kant van het water is het veel rustiger en er staan hier ook mooie oude gebouwen. We lopen een heel stuk door het park langs de rivier. Vandaag heb ik mijn teenslippers aangedaan, maar ook deze veroorzaken helaas blaren. Ik ben altijd in gevecht met mijn schoenen, blijkbaar heb ik hele kwetsbare en tere voetjes. Om mijn voeten even wat rust te geven drinken we regelmatig ergens een bakje koffie. Gelukkig zijn ook de hurktoiletten vandaag allemaal aardig schoon.

We zien de hele tijd een hoge kerk boven alles uitsteken en we gaan op zoek. Het blijkt uiteindelijk geen kerk te zijn en de kerken die we wel tegenkomen zijn allemaal gesloten en omheind met hoge hekken. Dat is wel jammer, want er is hier niet echt iets te bekijken zoals in andere Italiaanse plaatsen. Na uren gelopen te hebben zijn we terug in het centrum. Er zitten veel Italianen op het terras bij een modern tentje met de naam Zucca. Het blijkt weer apritivo-tijd te zijn en snel zoeken we een leeg tafeltje.

De mensen drinken hier allemaal hippe drankjes uit leuke glazen potjes en flesjes. We weten niet goed wat we moeten bestellen en wijzen daarom op een glas met een oranje goedje dat op een tafeltje naast ons staat. Het blijkt Aperol Spritz te zijn en dat is een heerlijk verfrissend drankje. We krijgen dan gratis ook nog een bord vol lekkere broodjes, kleine pizza-puntjes, een stukje tosti en een soort risotto. Ik vind dit echt een heel leuk concept!

We zitten gezellig te keuvelen, mensen te bekijken en te genieten van al het lekkers en het zonnetje. Als onze glazen leeg zijn besluit ik nog een ander leuk drankje uit te proberen, terwijl Stefan koffie met iets lekkers bestelt. Ook nu krijgen we weer een bordje met hapjes erbij. Tijdens het afrekenen schrikken we wel even, want de drankjes blijken twaalf euro per glas te kosten. Toch is dit de beste plek ever en we hebben de afgelopen uren erg genoten.

In het appartement frissen we ons even op. Eigenlijk hebben we door alle hapjes niet echt honger, maar we willen toch graag nog even iets lekkers proeven voordat we morgen weer naar huis gaan. Op internet vinden we Ristorante Augusto, die zeer goede beoordelingen krijgt. Om 22:00 uur komen we aan en het is er nog behoorlijk druk. Gelukkig vinden we buiten op het terras toch nog een leeg tafeltje.

De menukaart is in het Italiaans, waardoor we geen idee hebben wat we bestellen. We laten ons gewoon verrassen en ik bestel ‘Tagliatelle Con Bottarga e Zucchini’ en Stefan gaat voor de ‘Tegolini Con Gorgonzola e Noci’. Ik krijg een pasta met courgette en het bord van Stefan ziet er eerlijk gezegd uit als afgekloven spareribs in witte saus. Toch blijkt juist zijn gerecht erg lekker te zijn. Na het eten gaan we terug naar het appartement.

Zaterdag 25 april nemen we de bus terug naar de luchthaven. De rit duurt erg lang doordat de chauffeur een man in een rolstoel probeert mee te krijgen. Het lift-mechanisme blijkt echter niet te werken. In Nederland zouden ze allang zijn doorgereden, maar hier blijft de chauffeur het gewoon proberen tot het lukt. Op de luchthaven lunchen we nog even en dan vliegen we terug naar Eindhoven. We hebben erg genoten en het was fijn om weer een paar dagen in Italië te zijn.