Thailand 2008

Thailand 2008

De afgelopen maanden is alles snel gegaan. Na ongeveer een maand woonde ik al bij Koen in en inmiddels hebben we een nieuwbouwwoning in Velp gekocht. Hij wilde ook graag trouwen en vroeg mij op vrijdag 18 juli ten huwelijk. Het aanzoek was tijdens een optreden met zijn band. Koen zong eerst het liedje Diamond Ring van Bon Jovi, waarna hij op zijn knieën ging en een goud ringetje om mijn vinger schoof. Het was superromantisch en ik voelde me die avond heel erg bijzonder en geliefd. 

We hebben vervolgens de hele bruiloft in twee maanden geregeld en op zaterdag 13 september zijn we in ons huwelijksbootje gestapt. Het was een mooie dag, die we met vrienden en familie mochten vieren. De plechtigheid en de receptie hielden we bij De Boerderij in park Sonsbeek. Met een klein gezelschap zijn we daarna bij onze favoriete meester-kok Toine Smulders gaan eten. In het restaurant stond echter nog een verrassing te wachten: een Taylor Solid Body Costum Walnut…zijn dróómgitaar van drieduizend euro! Hij moest er zelfs een traantje om laten.

Door de bruiloft, de gitaar, een nieuwe keuken, inrichting en meubels is er echter nog maar weinig over van mijn spaarrekening. Toch zouden we ook dolgraag op huwelijksreis gaan. Dat zou perfect aansluiten op deze mooie tijd en ons de kans geven om nog even lekker op onze roze wolk na te genieten. Daarom besluit ik dan toch om van mijn laatste spaargeld een luxe rondreis door Thailand te boeken.

Maandagochtend 15 september komen we dus op de luchthaven van Bangkok aan. De controles verlopen gelukkig soepel, maar we moeten nog wel even naar onze chauffeur zoeken. Hij brengt ons naar het Twin Tower hotel, waar we eerst een paar uurtjes slapen om bij te komen van deze lange reis. Aan het einde van de middag gaan we naar ons reisbureau toe, dat een kantoor in dit hotel heeft, om de vouchers van onze rondreis op te halen. Gelukkig blijkt het allemaal te kloppen en zijn we niet opgelicht door deze Nederlander met een reisbureau in Thailand.

Hierna maken we een wandeling door Bangkok, maar dan begint het heel hard te regenen. Binnen een paar minuten zijn we helemaal doorweekt en gauw vluchten we een eettentje in. We kunnen helaas niet met het personeel communiceren en daarom laten we ons maar verrassen. Een paar minuten later wordt er een heerlijke vissoep en een beker met ijsthee op onze tafel gezet. Bij een groot warenhuis kopen we nog wat spulletjes en dan gaan we terug naar het hotel.

In de avond maken we een wandeling naar River City. Volgens het reisbureau zou het een half uurtje lopen zijn, maar het blijkt een stevige wandeling van anderhalf uur te zijn. De boot die ons naar restaurant Yok Yor moet brengen laat op zich wachten. Het restaurant ligt in het water en je hebt hier een mooi uitzicht op de stad. Het eten is verder wel okay, maar niet heel erg bijzonder. De rekening is voor Thaise begrippen wel erg hoog en waarschijnlijk betaal je dus vooral voor de locatie.

Dinsdag 16 september worden we vroeg in de ochtend opgehaald. Koen wil graag een maatpak laten aanmeten. In de winkel wordt hij eerst van top tot teen gemeten. Hierna mag hij een leuk stofje en het gewenste model kiezen. Bij het hotel checken we vervolgens uit en dan nemen we een tuktuk naar Grand Palace. In de tuin van dit Koninklijke Paleis bevindt zich de belangrijkste tempel ‘De Wat Phra Kaew’ van Bangkok; De tempel van de smaragdgroene Boeddha. 

In een klein tentje eten we rijst met varkensvlees en gebakken noedels met rundvlees. Het smaakt heerlijk en tot onze verbazing hoeven we slechts twee euro af te rekenen. Aan het einde van de middag zijn we terug in het hotel. De jongen van de winkel heeft het pak inmiddels met knopspelden in elkaar gezet. Dit moet even doorgepast worden, maar aangezien we geen hotelkamer meer hebben wordt er op het toilet gepast. De jongen zet hier en daar nog wat krijtstrepen en dan weet hij genoeg.

Dan worden we naar het treinstation gebracht, waar we met de nachttrein naar Surat Thani gaan. De rit duurt tien uur, maar de trein is comfortabel en we hebben twee bankjes tot onze beschikking. Door het gangpad lopen wel steeds verkopers en hun constante ‘klaagzang’ begint op een gegeven moment te vervelen. Vroeg in de avond verschijnt er ineens een jongen, die onze zitbankjes omtovert tot twee slaapplekken. Het is nu dus een stapelbed geworden en door de gordijntjes heb je zelfs een beetje privacy. 

Het openbare hurktoilet is minder handig. De trein schommelt behoorlijk en je moet dus je best doen om niet te vallen. Het is hier uiteraard ook niet echt schoon. Er is overigens wel een schoonmaker aanwezig, maar hij maakt het toilet en de wasbak helaas met hetzelfde doekje schoon. Gelukkig heb ik een klein flesje alcohol meegenomen. Ik poets mijn tanden en kruip dan in het bovenste bed. Het duurt vervolgens wel even voordat ik in slaap val, maar uiteindelijk lukt het me toch om een paar uur te slapen.

Woensdagochtend komen we in het zuiden van Thailand aan. Op het station worden we opgehaald. In het busje maken we eerst kennis met een stel Nederlanders, die ook aan deze excursie zullen deelnemen. Dan worden we naar Khao Sok nationaal park gebracht, wat een van de oudste regenwouden ter wereld blijkt te zijn. We verblijven bij het in aanbouw zijnde Tree Top Jungle Resort en krijgen een boomhut met prachtig uitzicht over het woud. Het is een mooie plek, maar er is helaas geen warmwater aanwezig.

Na de lunch gaan we met de hele groep naar de rivier toe. We klimmen hier op een binnenband, waarmee we stroomafwaarts drijven. Het begint dan heel erg hard te regenen, maar dat is juist wel lekker. We dobberen rustig een beetje rond en we genieten van het uitzicht op de steile rotsen en het enorme oerwoud. Dan ziet de gids een slang in de boom hangen en begint met stenen te gooien. Het is de bedoeling dat hij in actie komt, maar aangezien de tak over het water hangt, zijn wij bang dat de slang op ons terecht zal komen. Wij bekijken het tafereel dus op een veilige afstand.

Dan voel ik ineens een stekende pijn in mijn grote teen. Ik trek snel mijn voet uit het water en voel hierbij een beetje weerstand. Er zijn ook twee rode bloedpuntjes te zien en ik ben dus inderdaad door iets gebeten. Dan raak ik wel een beetje in paniek, het zal toch geen giftige slang zijn? Ik ben uiteraard ook bang dat ik opnieuw gebeten zal worden en dan misschien wel in mijn kont! De gids zegt dat het geen slang is geweest, maar verder doet hij er geheimzinnig over. We drijven verder, maar ik kan me niet echt meer ontspannen.

Vervolgens rijden we naar een tempel waar veel aapjes loslopen. Ze maken een hoop herrie en hier en daar breekt een gevecht uit. We mogen de apen een banaantje geven, die ze ook uit je handen durven te pakken. In het hotel drinken we een koud biertje en we genieten van het heerlijke avondeten. Dan horen we echter dat onze excursie morgen niet door zal gaan. Ik baal hier enorm van, want het leek ons erg mooi om op een olifant te mogen rijden. Koen belt dan met het reisbureau en hij weet het dan alsnog te regelen.

De volgende dag vertrekt de groep dus naar de volgende locatie, maar wij worden eerst naar de olifantenranch gebracht. We mogen hier op een olifant plaatsnemen en dat is toch wel heel erg bijzonder. Het regent weer heel erg hard en we zitten dus meer onder de poncho verscholen dan dat we iets van de omgeving zien. De bodem is inmiddels drassig en de olifant stampt rustig door het water heen. Gelukkig stopt het op een gegeven moment wel met regenen, waardoor we ook van de rit kunnen gaan genieten.

Koen mag dan zelfs op de nek van de olifant gaan zitten. Het wiebelt wel heel erg en dus moet hij zijn voeten goed achter de grote oren klemmen. Als Koen echter over de kop van de olifant streelt, laat deze telkens een diep gebrom horen. Ik ben bang dat hij het dier boos maakt, maar volgens Koen is hij slechts een beetje aan het ‘spinnen’ van genot. Hij zingt dan ook nog liedjes voor zijn nieuwe vriend en het is wel grappig om te zien dat de olifant inderdaad op de klanken reageert. Wat een geweldige ervaring!

Hierna worden ook wij naar de volgende locatie gebracht. Bij het meer moeten we wel even wachten, aangezien de v-snaar van het bootje defect is. Het is een mooie tocht, maar midden op het water stopt de boot weer. Gelukkig heeft de jongen een jerrycan met benzine aan boord. Dan begint het weer te regenen en dus komen we doorweekt op onze bestemming aan. We verblijven hier midden op het water in kleine drijvende houten huisjes. Het water is super blauw en het is heel erg rustig. De hutjes zijn basic, met alleen een dun matrasje op de grond en een klamboe tegen de muggen.

De eetzaal is een overdekt vlot en hier krijgen we een bordje eten en een koud biertje. Als twee verzopen katjes genieten we van het lekkere eten en de prachtige omgeving. Het is hier dan wel simpel, maar het is aan de andere kant ook heel romantisch. Bij ons hutje nemen we, vanaf de vlonder, een duik in het dertig graden warme water. Dan krijgen we ieder een kano en mogen we een rondje om het naastgelegen eilandje varen. In de middag komen ook de anderen weer terug van hun bezoekje aan een waterval. 

Na het diner zitten we met de hele groep aan een lange tafel. Dan ziet Koen een gitaar in de hoek staan en hij begint enkele liedjes te spelen. Het slaat aan en iedereen zingt gezellig mee. Als de gids dan om een ‘tropical’ Dutch song vraagt, zetten we direct ‘Een Beetje Verliefd’ in. Dit is natuurlijk niet heel erg tropisch, maar wel typisch Nederlands! Uiteraard speelt de gids ook nog een aantal Thaise liedjes voor ons. Hierna is het tijd voor de avondwandeling.

Mijn wandelschoenen zijn nog nat van de olifantenrit en ook nu regent het helaas weer. We gaan dus gewapend met poncho’s en zaklantaarns op pad. Het is heel erg donker in het oerwoud en we moeten dus goed opletten waar we lopen. De gids laat ons tijdens de wandeling ook een kikker en een vogelspin zien. Na een half uurtje zijn we alweer terug en gaan we weer gezellig aan de lange tafel zitten. Rond 21:30 uur is het voor iedereen bedtijd. Het matras is dun en hard, maar toch slapen we deze nacht heerlijk.

Vrijdagochtend worden we om 6:30 uur wakker gemaakt en dan moeten we direct in een kano stappen. Het is grappig om iedereen met een slaperig hoofd in een kano te zien zitten. We varen hetzelfde rondje als gisteren, maar deze keer pauzeren we even voor een kopje thee. Het is heerlijk om hier op het meer te dobberen en rustig wakker te worden. Als we terugkomen staat het ontbijt al te wachten en we hoeven dus alleen maar aan te schuiven. We zijn ook erg blij dat het zonnetje vandaag schijnt en dus hangen we snel onze natte kleding over de reling te drogen.

In de middag worden we met een boot naar het regenwoud gebracht. Het is een pittige wandeling en het is er enorm warm en vochtig. Er zijn ook veel bloedzuigers en ondanks dat we onze broekspijpen diep in onze sokken verstopt hebben, worden sommige toch gebeten. Koen en ik blijven ongeschonden. We horen daarnaast een hard en snerpend geluid en het lijkt wel alsof er iemand met een cirkelzaag in het bos staat. Dit geluid blijkt echter door een Cicade gemaakt te worden. Het sprinkhaan-achtige beestje kan in z’n eentje wel 120 dB produceren.

Dan komen we bij een rotswand aan en hier moeten we naar boven klimmen. Ik vind hoogtes niet fijn en ik ben bang dat ik straks niet meer naar beneden durf. Het is een steile wand en de stenen zijn soms verraderlijk glad. Koen verzekert me echter dat het goed komt en met tranen in mijn ogen klim ik verder. Het uitzicht is mooi, maar ik kan er door mijn angst niet echt van genieten. Tijdens de afdaling heeft Koen pas in de gaten dat ik echt bang ben. Gelukkig is onze gids erg geduldig en hij helpt me om voetje voor voetje de juiste stenen te vinden. De rest van de groep is ook erg begripvol.

Hongerig verschijnen we bij de lunch en het eten is weer erg lekker. Dan blijkt Koen toch ook door een bloedzuiger in zijn enkel gebeten te zijn. Een bloedzuiger is verwant aan een regenworm, maar heeft tien ogen, een zuignap rond zijn mond en drie paar kaken met scherpe tanden. Een bepaald stofje zorgt dat het bloed niet snel stolt en inderdaad loopt er nog aardig wat bloed uit. Bij het hutje zepen we ons in, waarna we lekker in het water springen. Door het zonnetje is deze nu nog mooier van kleur. De rest van de dag genieten we op de vlonder van het zonnetje, een boekje en de rust. 

Tijdens het avondeten zitten we gezellig samen met de hele groep. Koen gooit dan uiteraard weer al zijn geintjes en goocheltrucjes op tafel. Dan vraagt Lee of ze met Karin even naar ons hutje mag gaan. Een kwartiertje later komen ze terug en dan worden wij gelijk naar bed gestuurd. We lopen in het donker naar het huisje en worden op de voet gevolgd. Dan zien we ineens dat ons matras versierd is met allerlei gekleurde en lichtgevende staafjes. De lieve dames hebben ons simpele hutje dus omgetoverd tot een ware bruidssuite! 

Zondagochtend is het na een mega dik flensje tijd om te vertrekken. Het zonnetje schijnt en we worden bij een bushalte afgezet. De busreis naar Phuket duurt ongeveer drie uur. In het Serena hotel krijgen we een mooie kamer. Het centrum is wel erg toeristisch en overal zien we oude mannen met hele jonge meisjes lopen. Ik vind dit walgelijk en ik kan echt geen empathie opbrengen voor iemand die op deze manier misbruik maakt van zijn geld. Gelukkig zijn we hier maar een nachtje en reizen we morgen weer verder…

Aan het begin van de avond wandelen we over het strand. Dan komen we een luxe restaurant tegen. De kok komt uit Frankrijk en we krijgen van hem een tafeltje met uitzicht over zee. We bestellen eerst een dure fles wijn en dan komt er een ober naast onze tafel staan, die na iedere slok de glazen weer bijvult. Het eten is echt overheerlijk en we genieten van een voorgerecht, een hoofdgerecht en een dessert. Koen sluit de avond decadent af met een glas whisky en de dikste sigaar uit het sigarendoosje. 

De rekening is dan ook maar liefst honderdtwintig euro. We hebben echter enorm genoten van deze avond en we betalen de rekening van een deel van het geld dat we op de bruiloft gekregen hebben. Op deze manier hebben we dit fantastisch etentje dus eigenlijk cadeau gekregen van vrienden en familie! Bij vertrek krijg ik ook nog een rode roos mee. We willen dan nog een romantische strandwandeling maken, maar Koen krijgt ineens buikkrampen… 

Maandag 21 september worden we naar de luchthaven gebracht voor een binnenlandse vlucht naar Koh Samui. De boot vertrekt pas over drie uur en dus moeten we op de pier wachten. Het zonnetje schijnt en we vermaken ons prima. Begin van de middag loopt Koen even naar een restaurantje aan de overkant van de straat. Hij blijft echter lang weg en op een gegeven moment begin ik toch te twijfelen, zou het wel goed met hem gaan? Ik zit hier echter met twee grote koffers en kan dus geen kant op. 

Na een tijdje komt hij gelukkig toch weer aanlopen en ik ben blij om hem te zien. Aan zijn hand hangt een plastic tas met onze lunch. Het blijkt dat ze de nasi vers gemaakt hebben en dat het hierdoor dus ook wat langer duurde. Je kunt het ook wel proeven, het smaakt echt heel erg lekker. Tijdens het eten kijken we naar de kinderen die in hun blootje in het water en op een longtail-boot aan het spelen zijn. Terwijl in de verte een enorm gouden Boeddhabeeld, van twaalf meter hoog, beschermend over het eiland kijkt.

Met de boot varen we in anderhalf uur naar het eiland Ko Tao. Hier worden we opgewacht door een kleine man met een groot bord. Het is wel even zoeken, aangezien Koen op het bord staat als ‘Mr. Jansen’. Mijn achternaam klopt ook niet helemaal, maar het belangrijkste is dat we naar het juiste hotel gebracht worden. Bij KoTao Resort krijgen we een rieten bungalow bij het strand. Het is een kleine sobere kamer, maar toch is het wel leuk. In de kamer ligt een waszak en dus begin ik driftig de vochtige was te verzamelen. 

Koen heeft echter gezien dat dit resort ook nog een ander complex heeft. Deze ligt op de berg en wordt ‘Paradise Zone’ genoemd. Hij gaat nieuwsgierig even bij de receptie informeren hoeveel de kamers daar kosten. Wat ik dan nog niet weet is dat hij stiekem de honeymoonsuite, voor de laatste vier nachten boekt. Ik ben enorm verrast en uiteraard ook benieuwd naar onze suite! Koen heeft het wel gezien tijdens zijn rondleiding, maar hij kan het goed geheim houden en ik moet dus nog even geduld hebben. 

In de avond wandelen we een beetje over het eiland. In de buurt vinden we restaurant Taatoh Seaview, dat inderdaad een prachtig uitzicht over zee heeft. Het is een knusse plek met lage tafels en zitkussens op de grond. De ober heeft lange dreadlocks en er wordt ook Bob Marley muziek gedraaid. Ik ben hier dus al helemaal in mijn element. Koen bestelt een barracuda en ik neem een portie reuze garnalen. Het eten smaakt erg goed, maar we hebben helaas geen tijd meer voor een toetje.

We hebben namelijk een afspraak staan bij de massagesalon van het resort. De salon zit op de berg en het is een overkapt huisje in de buitenlucht. We krijgen hier van twee oudere vrouwen een full body massage. Het gaat er hardhandig aan toe en zelfs ellebogen en knieën worden ingezet. Ik zie in mijn ooghoeken dat een van de dames bij Koen over zijn rug loopt. Na de massage worden we ook nog eens flink gestrekt en opgerekt. Het is behoorlijk afzien, maar het resultaat is echt geweldig: we voelen ons herboren! 

Dinsdag 22 september stuur ik Sander eerst even een berichtje om hem te feliciteren met zijn verjaardag. Na het ontbijt worden we door de Nederlandse Ferry, van duikschool Impian Divers, opgehaald. Koen wil namelijk graag zijn duikbrevet halen en daarom heb ik als verrassing een vierdaagse cursus geboekt. Ferry is een hele aardige man en we voelen ons direct op ons gemak. We moeten eerst een aantal bladzijden uit een theorieboek lezen, waarna we duikpakken passen en uitleg krijgen over de zuurstoffles. 

Na de lunch vertrekken we met een boot naar de eerste duikspot. We springen van boord en snorkelen eerst naar de oever toe. Ik raak direct al in paniek, omdat het lijkt alsof ik te weinig zuurstof krijg. In het ondiepe water moeten we enkele oefeningen doen. Ik raak echter weer in paniek, maar Ferry blijft net zo lang proberen tot het wel lukt. Hij geeft ook aan dat het geen haast heeft. Ik mag van hem ook zes dagen over de cursus doen, zonder dat dit extra geld kost. Dan beginnen we rustig aan de eerste afdaling, maar hoe hard ik ook aan het mondstuk zuig…er komt onvoldoende lucht uit!

Daarnaast vind ik het ook niet leuk dat ik nu alleen met de leraar achterblijf. Koen is inmiddels aan een Thais meisje gekoppeld en hij komt telkens hand-in-hand met haar voorbij drijven. Ik wil dit echter graag samen met hem doen en dus moet ik het ook zo snel mogelijk leren! Ferry neemt me dan weer mee de diepte in, maar ik krijg mijn rechteroor niet geklaard. We blijven het proberen, maar mijn oor blijft dichtzitten. Ik wil niet langer klagen of achterblijven en dus besluit ik om dan toch maar gewoon af te dalen. 

Helaas gaat het steeds meer pijn doen en ik kan dus niet anders dan terug naar de oppervlakte gaan. Hier vertel ik eerlijk dat ik mijn rechteroor nog steeds niet geklaard krijg. Ferry denkt dat het misschien met littekenweefsel op het trommelvlies te maken heeft en hij vindt het onverantwoord om nog door te gaan. Hij vindt het daarnaast ook niet leuk dat ik deze hele middag als een marteling heb ervaren en daarom krijg ik het volledige bedrag terug. Dat is natuurlijk heel erg lief van hem en ik voel een enorme opluchting!

Koen is minder blij en eigenlijk wil hij de cursus dan gewoon alleen afmaken. Ferry weet hem er echter van te overtuigen dat het beter is dat hij nu samen met zijn vrouw van de huwelijksreis gaat genieten. Hij nodigt ons vervolgens uit om vanavond gezellig bij hem thuis te komen eten, zodat we ook zijn vrouw kunnen ontmoeten. We nemen zijn uitnodiging graag aan…

Woensdagochtend blijkt Koen ineens verkouden te zijn en dus was dit sowieso het einde van zijn duikavontuur geweest. Ik ben stiekem wel blij dat het nu niet meer alleen door mij komt. We gaan dus rustig met een boekje op het strand liggen. Als verrassing laat ik rond de middag een lunch op onze kamer bezorgen. In de middag huren we ook een scooter om het eiland te bekijken. Het is hier echter zo klein dat we ‘m na een paar uurtjes weer inleveren. Dan boeken we een ontspannen voetmassage en sluiten de avond af met een alcoholisch drankje bij een reggaebar. 

Donderdag 24 september verhuizen we naar Paradise Zone, waar Koen een luxe penthouse geboekt blijkt te hebben. We zitten nu op de bovenste verdieping en rondom hebben we twee balkons met een jacuzzi en een prachtig uitzicht over zee. Ik denk dat dit de mooiste kamer is die ik ooit gezien heb! Ik ben dus heel erg blij met deze bijzondere verrassing van Koen. Eerst genieten we samen van het nieuwe uitzicht en daarna is het tijd om te lunchen.

In de middag worden we opgehaald door een medewerker van Jamakiri Spa. Je kunt hier op een menukaart aangeven welke behandelingen je wil ontvangen. We gaan eerst ontspannen in een stoomcabine. Daarna worden we ingesmeerd met een dikke laag aloë vera en stevig ingepakt in een laken. Na een tijdje worden we afgespoeld en onze huidjes voelen inmiddels fluweelzacht aan. Dan worden onze gezichten vertroetelt met scrub, een masker en crème. Het is dan tijd voor een kleine pauze en een kopje thee.

Hierna worden we opgehaald voor een massage. Dan gaat het echter mis en we blijken op de verkeerde massagetafel te liggen. We moeten even overstappen, maar dan ontvang ik alsnog een heerlijke hotstone-massage. Koen is echter niet erg tevreden over zijn Zweedse massage, aangezien het veel te aaierig is. Hierna worden onze voeten ook nog onder handen genomen. Inmiddels zijn we helemaal ontspannen en ook deze rekening van honderdvijfentwintig euro betalen we van het bruiloftsgeld.

In het hotel kopen we een fles champagne voor in de jacuzzi. Het waait echter hard op het balkon, waardoor de kaarsjes telkens uitwaaien. Er blijkt daarnaast alleen een klein beetje warmwater te zijn en de rest is koud. Dan hebben we helaas ook nog een oude fles bubbelloze champagne gekocht. Daar zitten we dan, in een ijsbad met windkracht 8 en nippend uit een veel te duur glaasje bocht! Na een kwartiertje vluchten we het warme bed in en ondanks dat het niet bepaald romantisch was, hebben we wel erg gelachen.

Vrijdag 25 september gaan we even winkelen. Er zijn een aantal kleine winkeltjes, maar wel vooral op surfers gericht. Ik koop hier een leuk shirt van het surfmerk Billabong. In het hotel boeken we een snorkelexcursie en dan gaan we lekker aan het strand liggen. Aan het einde van de dag begint het weer harder te waaien, dan gaan we eerst op de kamer een tukje doen. Vervolgens genieten we op het balkon van de zonsondergang, waarna we richting de pier wandelen om bij ons favoriete restaurant te eten.

Zaterdagochtend worden we opgehaald voor de snorkeltrip en we zijn enigszins verbaast over de grote groep. In de folder stond namelijk een prachtige boot, met zonnende mensen op het dek. In werkelijkheid blijken we met een gammele boot te gaan en op de houtenbankjes is net voldoende plek voor iedereen. De loopbrug om op de boot te komen is gevaarlijk, maar gelukkig valt niemand tussen wal en schip. We varen richting de eerste snorkelspot en het is wel heerlijk om in het koele water te liggen. Na het duikavontuur vind ik snorkelen ineens veel relaxter, want ik krijg nu meer lucht en door het zwemvest blijf ik ook nog eens rustig drijven.

Koen heeft wel een beetje ruzie met zijn duikbril, maar na twee keer wisselen neemt hij het water in zijn neus maar voor lief. We zien mooie vissen, zeekomkommers en een schorpioenvis. Op de tweede snorkelplek is deze ochtend een schildpad gezien, maar als wij hier aankomen is het beestje helaas alweer verdwenen. Dan zie ik ineens dezelfde vissen als in het Dominicaanse Republiek, degene met de spitse snuitjes, waar ik destijds zo bang voor was. 

Dan begint Koen ineens wild om zich heen te slaan en ik denk dat die ‘puntige monsters’ dus toch kunnen prikken. Ik doe gezellig met hem mee door wild met mijn armen te slaan, driftig met mijn flippers te peddelen en oergeluiden door mijn snorkel te brullen. Een klein en ongevaarlijk visje bleek echter zijn snoetje tegen Koens been aan te hebben gedrukt. De verschillende spots zijn leuk en we genieten van het onderwaterleven. Koen heeft zijn rug inmiddels wel behoorlijk verbrand en ook mijn billen en kuiten zijn rood. 

Zondagochtend besluiten we om ook eens op de pier te ontbijten. Ik bestel een toast met pindakaas en een pannenkoek met Nutella. We hebben ook nog steeds last van onze gegrilde lijfjes en dus duiken, met een biertje en een zakje chips, de koude jacuzzi in. In de avond gaan we voor de laatste keer bij ons favoriete restaurant Taatoh Seaview eten. Aangezien we eigenlijk niet weg willen, bestellen we ook nog een cocktail en zingen gezellig met de muziek mee. Dan is het toch echt tijd om onze koffers in te gaan pakken.

Maandagochtend nemen we de boot, maar door de harde wind en de golven zwenkt het van links naar rechts. We gaan richting het dek als Koen groen begint te zien. Door de deining is het echter lastig om te lopen, zonder overal tegenaan te vallen. De frisse lucht is fijn en Koen knapt gelukkig weer op. Dan verschijnt er een hele zieke jongen. Als hij echter over de reling buigt staat de wind onze kant op en kunnen we gelukkig net op tijd vluchten. Er hangen steeds meer mensen over de reling en dit tochtje is dus zeker geen pretje.

Op de luchthaven van Koh Samui krijgen we het voorstel om een eerdere vlucht te nemen en hierdoor kunnen we dus langer in Bangkok zijn. We checken opnieuw in bij hotel Twin Tower. Hierna laten we ons bij een megagroot winkelcentrum afzetten, waar we onze ogen uitkijken. Het regent in Bangkok en we zijn dus blij dat we de afgelopen week toch nog lekker van het zonnetje hebben kunnen genieten. Later op de avond wordt ook het maatpak van Koen nog op de hotelkamer afgeleverd. 

Dinsdag 29 september blijkt ons vliegtuig enorm veel vertraging te hebben. Dat is echt heel erg vervelend en daarom probeert Koen onze tickets om te boeken. De enige mogelijkheid is echter om zestienhonderd euro bij te betalen en dan businessclass te vliegen. We zullen dus gewoon netjes moeten wachten tot ons toestel komt. Eenmaal aan boord krijgen we nog wel een klein flesje champagne en een zakje met nootjes omdat het personeel nu blijkbaar weet dat dit onze huwelijksreis is. Dan begint de lange vlucht van twaalf uur…