Thailand 2008

Thailand 2008

Een dag na de bruiloft vertrekken Koen en ik op huwelijksreis. Ik heb van mijn spaargeld een rondreis voor ons door Thailand geboekt. In het vliegtuig hebben we extra beenruimte doordat we net achter de toiletten zitten. De stoel naast Koen blijft ook leeg, waardoor we nog meer ruimte hebben. De vlucht duurt tien uur en onderweg kletsen we gezellig na over de bruiloft; het was een mooie en geslaagde dag.

Maandagochtend 15 september komen we in Bangkok aan. Op de luchthaven gaan de controles snel, maar we moeten wel even naar onze chauffeur zoeken. Hij brengt ons naar het Twin Tower hotel, waar we eerst twee uurtjes slapen. In het hotel zit ook het reisbureau en hier halen we onze vouchers op. We wandelen daarna door Bangkok, maar het begint hard te regenen. Helemaal doorweekt vluchten we een klein eettentje in. Doordat we niet kunnen communiceren laten we de bestelling aan het personeel over. Een paar minuten later krijgen we een heerlijke vissoep en een beker met ijsthee.

In een groot warenhuis kopen we nog wat spulletjes en gaan dan terug naar het hotel. In de avond maken we een wandeling naar River City. Volgens de man van het reisbureau zou dit een half uurtje lopen zijn, maar het is bij ons een stevige wandeling van anderhalf uur. De boot die ons naar restaurant Yok Yor moet brengen laat ook op zich wachten en inmiddels hebben we behoorlijk trek. Het restaurant ligt aan het water en je hebt een leuk zicht op de stad. Het eten is wel lekker, maar niet echt bijzonder. De rekening is voor Thaise begrippen wel erg hoog.

Dinsdag 16 september worden we vroeg opgehaald, aangezien Koen graag een net pak wilt laten maken. In de winkel word hij eerst van top tot teen opgemeten. Dan mag hij een model en de gewenste stofjes uitzoeken. In het hotel checken we uit en we laten de koffers bij de receptie achter. Met een tuktuk gaan we naar het Grand Palace; in dit Koninklijke Paleis is ook een tempel aanwezig. Wat Phra Kaew is een schitterende plek, we kijken hier rustig rond en maken mooie foto’s.

In een klein restaurantje eten we rijst met varkensvlees en gebakken noodles met rundvlees. Deze gerechten zijn overheerlijk, maar we hoeven slechts 2 euro af te rekenen. Eind van de middag gaan we terug naar het hotel. We hebben hier namelijk met de jongen van het nette pak afgesproken. Hij heeft gedeeltes van het pak om door te passen. Wij hebben echter geen hotelkamer meer en zo eindigen we op een toilet. Er worden hier en daar nog wat krijtstrepen en knopspelden gezet.

Een uurtje later worden we naar het station in Bangkok gebracht. Met de slaaptrein vertrekken we naar Surat Thani. Deze reis duurt tien uur. De trein is best comfortabel en overdag hebben we twee zitbankjes tot onze beschikking. Er lopen de hele tijd verkopers door het gangpad en hun ‘klaaggezang’ galmt inmiddels door ons hoofd. Aan het begin van de avond verschijnt er een jongen die de bankjes omtovert tot twee slaapplaatsen. We hebben nu dus een stapelbed en er hangt een gordijntje voor de privacy.

Een hurktoilet in een trein is wel iets minder. Je moet echt goed je best doen om niet te vallen, aangezien de trein behoorlijk schommelt. Het is ook zeker niet schoon te noemen. Ik zie dat de schoonmaker zijn doek eerst door het toilet haalt en hierna de wasbak afneemt. De wasbak wordt echter door de reizigers ook gebruikt om hun tanden bij te poetsen. Ik ben dus blij dat ik een flesje met alcohol heb meegenomen voor onze handen.

Woensdag 17 september komen we in Surat Thani aan. We halen op het station eerst een kopje koffie en thee, maar Koen krijgt de koffie niet weg. Voor het station stopt een busje dat ons in anderhalf uur naar het Khao Sok National Park gaat brengen. In het busje maken we ook kennis met de andere Nederlanders die aan deze excursie deelnemen.

Het TreeTop Jungle Resort is een nieuw complex midden in het oerwoud. Er staat een groot en modern gebouw dat als gezamenlijke ruimte dient. Verder zijn er een aantal huisjes op zes meter hoogte in de bomen gebouwd. Het resort is nog niet klaar, maar hierdoor is er gelukkig ook nog geen massa toerisme. We krijgen een eigen boomhut met een prachtig uitzicht over het oerwoud. Er is alleen geen warmwater aanwezig en ik vind het als koukleum best lastig om onder een koude straal te douchen.

Na de lunch gaan we naar een rivier toe om deze met een binnenband af te dalen. Het begint dan weer heel hard te regenen, maar dat is eigenlijk juist heel erg lekker. We dobberen rustig op het water en we hebben een mooi uitzicht op de steile rotswanden en het enorme oerwoud. Dan ziet de gids een slang in de boom en hij probeert het beest met stenen en takken in actie te krijgen. Aangezien de boom echter over het water hangt, zijn we een beetje bang dat de slang op iemand zal vallen.

Terwijl ik het hele gebeuren op een afstandje aan het bekijken ben, voel ik ineens een stekende pijn in mijn grote teen. Het voelt als een beet en ik trek snel mijn voet uit het water, waarbij ik ook weerstand voel. Ik zie inderdaad twee rode bloedpuntjes in mijn teen staan. Dan raak ik een beetje in paniek; ik ben bang dat het een giftige slang is en dat hij me ook nog in mijn kont zal bijten. De gids zegt echter dat het geen slang is geweest, maar hij doet er verder nogal geheimzinnig over…

Dan rijden we naar een tempel met loslopende apen. We krijgen bananen en we mogen de apen met de hand voeren. Ze maken een hoop kabaal en hier en daar breekt er een gevecht uit. We stoppen onderweg ook nog even bij een waterval. In het hotel drinken we een biertje en genieten van het avondeten. We horen dat de excursie van de volgende dag niet doorgaat, maar als Koen het reisbureau belt wordt het gelukkig toch nog geregeld.

Donderdag 18 september vertrekt de groep naar de volgende locatie, terwijl wij door een privé chauffeur naar de olifantenranch gebracht worden. We stappen op de rug van de olifant, maar door de harde regen zitten we meer in onze poncho’s verscholen. Alles is drassig en de olifant stampt rustig door het water. Als het even stopt met regenen zien we pas hoe mooi de omgeving is. Koen mag dan ook nog op de nek van de olifant gaan zitten. Op deze plek wiebelt het erg en hij moet zijn benen dus goed achter de grote oren klemmen om er niet vanaf te vallen.

Telkens als Koen de olifant over zijn bol aait begint deze diep te brommen. Ik vind het nogal dreigend klinken en ik ben bang dat het dier hierdoor op hol zal slaan. Koen is er echter van overtuigt dat de olifant het heerlijk vindt en dus aan het ‘spinnen’ is. Dan begint hij ook nog liedjes voor de olifant te zingen en het is grappig om te zien dat zijn oren inderdaad op de klanken reageren. Het is een hele bijzondere ervaring en na een uurtje mogen we de olifant ook nog even wat banaantjes voeren.

Dan is het tijd om naar de drijvende hutjes te gaan, maar de v-snaar van de boot blijkt kapot te zijn. Gelukkig schijnt de zon en we wachten dus rustig tot de boot gerepareerd is. Onderweg houd het bootje er echter weer mee op, gelukkig heeft de jongen een jerrycan met benzine bij zich. Dan begint het ook weer te regenen en doorweekt komen we op de locatie aan. Het is hier werkelijk prachtig. Je bent hier afgezonderd van de bewoonde wereld en het is heel erg rustig. De hutjes zijn basic; er ligt alleen een dun matrasje en er hangt een klamboe.

In de gezamenlijke eetruimte krijgen we eerst een bord eten en een koud biertje. Als twee verzopen katjes genieten we van ons maaltje en de omgeving. Daarna gaan we naar ons hutje en nemen vanaf de vlonder een duik in het warme water. We krijgen van de gids een kano en varen hiermee samen rond het eilandje. Als we terugkomen zijn de andere mensen ook weer terug van hun bezoekje aan een waterval.

Tijdens het avondeten zitten we met de hele groep aan een lange eettafel. Koen ziet dan een gitaar in de hoek staan en begint wat nummer te spelen. Er wordt gezellig meegezongen en vooral ook veel gelachen. Als de gids graag iets ‘tropical Dutch’ wilt horen, zet de groep spontaan ‘Een beetje verliefd’ in. De gids speelt uiteraard ook nog een paar ‘typical Thaise nummers’ voor ons. Dan is het tijd voor onze avondwandeling door het oerwoud.

Het regent wederom, terwijl mijn bergschoenen nog nat zijn van de olifantenrit. Gewapend met poncho’s en zaklantaarns gaan we op pad. In het oerwoud is het zo donker dat we niets zien. We moeten alleen goed opletten waar we onze voeten zetten. We komen nog wel een kikker tegen en een grote enge vogelspin. Na ongeveer vijfenveertig minuten zijn we weer terug. We gaan nog even gezellig bij elkaar zitten en rond 21:30 uur gaat iedereen naar zijn hutje toe om te slapen. Aangezien er nergens verlichting is moet je wel even goed naar het juiste hutje zoeken. Het matras is hard en dun, maar we slapen heerlijk.

Vrijdag 19 september worden we om 6:30 uur door de gids wakker gemaakt en we moeten direct in een kano stappen. We varen precies hetzelfde rondje als de dag ervoor. Onderweg blijkt de gids koffie en thee bij zich te hebben. We dobberen heerlijk op het meer rond en iedereen begint langzaam wakker te worden. Als we terug zijn staat het ontbijt voor ons klaar. We zijn blij dat het vandaag eindelijk eens droog is en we hangen onze natte kleren dus snel in het zonnetje.

In de middag worden we met een boot naar een ander gedeelte gebracht, waar we een jungle wandeling gaan maken. Het is een pittige wandeling en daarnaast is het erg warm en vochtig. Er zijn ook bloedzuigers en die komen telkens op een hele vreemde manier op ons ‘aflopen’. De anderen worden af en toe ook gebeten, maar ik heb er gelukkig geen last van. Er is ook een heel hard en hoog geluid in het oerwoud te horen, het lijkt wel alsof er iemand met een cirkelzaag staat.

Uiteindelijk komen we dan bij een rotswand aan, het is de bedoeling dat we hier naar boven klimmen. Hoe hoger ik klim, des te meer ik het gevoel heb dat ik niet meer naar beneden durf. Het is ook aardig steil en de stenen zijn soms erg glad. Koen verzekert mij echter dat het goedkomt en dan klim ik, met tranen in mijn ogen, toch ook het laatste stukje omhoog. Het uitzicht is erg mooi, maar door mijn angst kan ik er niet van genieten. Gelukkig krijg ik hulp van de gids tijdens het afdalen en ook Koen krijgt dan eindelijk in de gaten dat ik echt bang ben. De gids is erg geduldig en helpt me telkens door mijn voeten op de juiste rotsblokken te zetten.

Hongerig komen we bij de lunch aan. De rest van de middag mogen we lekker relaxen. Bij ons hutje ziet Koen ineens dat hij toch ook door een bloedzuiger gebeten is. We soppen ons vervolgens lekker in en springen dan het meer in. Doordat het zonnetje vandaag schijnt is het hier nog veel mooier en het water is felblauw. Dit is echt een geweldige plek!

Na het avondeten zitten we weer gezellig met de groep samen. Uiteraard gooit Koen dan al zijn goochel- en kaarttrucjes op tafel. Op een gegeven moment vraagt Lee of ze samen met Karin naar ons hutje mag gaan. Een kwartiertje komen ze terug en wij worden dan direct naar bed gestuurd. Terwijl we naar ons hutje lopen, volgt de groep ons op de voet. Ons matras blijkt ineens versiert te zijn met lichtgevende staafjes. De dames hebben het simpele hutje proberen om te toveren tot een ware bruidssuite. Echt super lief en we duiken dus direct het ‘romantische bedje’ in.

Zondagochtend 20 september pakken we gelijk onze tassen in. Het zonnetje is inmiddels al lekker doorgebroken. Voor het ontbijt krijgen we een mega dik flensje en dan is het tijd om te gaan. In het dorp worden op de bus naar Phuket gezet. De busreis duurt ongeveer drie uur. Het Serena hotel ligt net buiten het centrum en is een erg mooi hotel. Het is hier wel erg toeristisch en overal zie je vieze oude mannen met veel te jonge meisjes en jongens. Ik vind dit zo walgelijk en ik moet me telkens inhouden om geen ruzie te maken. Gelukkig zijn we hier maar voor één nachtje.

Als we in de avond langs het strand lopen zien we een luxe restaurant. We besluiten ons even lekker te laten verwennen van het bruiloftsgeld. Het is er rustig en we krijgen een tafel met uitzicht over het strand. De bediening is top! De hele avond staat er een mannetje naast je tafel die na iedere slok je wijnglas weer aanvult. In de keuken schijnt een Franse kok te werken en het eten is heerlijk. We worden heel erg verwend en we genieten enorm van deze romantische avond.

We moeten aan het einde van deze avond 120,00 euro afrekenen voor een voorgerecht, hoofdgerecht, toetje, fles wijn en een sigaar. De rekening wordt gelukkig aan Koen gegeven, terwijl ik een mooie rode roos krijg. Dit is wel een erg mooi cadeau van iedereen die op onze bruiloft is geweest. We wandelen samen nog even over het strand, maar dan krijgt Koen ineens hele erge buikkrampen. We gaan dus snel terug naar het hotel.

Maandag 21 september worden we naar de luchthaven gebracht voor een binnenlandse vlucht naar Ko Samui. We moeten dan echter nog die uur op de pier wachten tot de boot vertrekt. Gelukkig schijnt het zonnetje en vermaken we ons prima. In de middag loopt Koen naar de overkant van de straat om eten te kopen. Hij blijft echter zo lang weg dat ik op een gegeven moment toch begin te twijfelen. Ik zit hier echter met twee koffers en kan dus geen kant op. Gelukkig komt hij dan weer aanlopen. Ze hebben de nasi vers gemaakt…dat koste behoorlijk wat tijd, maar is zeker te proeven!

We worden met de boot naar Ko Tao gebracht. Bij het KoTao Resort krijgen we een bungalow op het strand. Het is een kleine sobere kamer, maar het is wel erg leuk. Als ik een waszak op de kamer zie liggen, begin ik driftig onze vochtige was te verzamelen. Koen is ondertussen naar de receptie gelopen om te informeren naar de prijzen van een kamer op Paradise Zone. Dit gedeelte hoort ook bij het resort, maar het ligt bovenop de berg. Hij bekijkt stiekem de honeymoonsuite en boekt deze voor de laatste vier nachten. Ik ben uiteraard enorm verrast en ook zeer benieuwd.

Begin van de avond vinden we op het eiland een leuk restaurant met uitzicht over zee. Het is een gezellige plek met lage tafels en kussens, daarnaast draaien ze Bob Marley en heeft de ober dreadlocks. Koen neemt Barracuda en ik reuze garnalen. Het eten is erg lekker, maar we hebben helaas geen tijd meer voor een toetje. We hebben namelijk een afspraak bij de massagesalon. Twee oudere dames masseren ons van top tot teen en het gaat er best hardhandig aan toe. Ellebogen en knieën worden ingezet, maar ik probeer geen kik te geven. Dan zie ik in mijn ooghoeken dat er eentje zelfs over Koen heen loopt. Na wat flinke rek- en strekoefeningen voelen we ons uiteindelijk herboren.

Dinsdag 22 september komt de Nederlandse Ferry van duikschool Impian Divers ons ophalen. We doen een vierdaagse cursus om onze Padi te behalen. We vullen eerst onze gegevens in en lezen een paar bladzijdes uit het lesboek. We krijgen uitleg over de zuurstoffles en dan is het tijd om duikpakken te passen. Na de lunch vertrekken we met een boot naar een duikspot. We springen overboord en snorkelen naar de kant toe. Ik merk dat ik in paniek raak, omdat het lijkt alsof ik niet genoeg zuurstof krijg.

Aan de kant gaan we oefeningen doen, maar ik raak weer in paniek. Ferry is gelukkig een hele fijne man en hij zegt dat we net zo lang blijven oefenen tot het mij uiteindelijk ook lukt. Ik mag er dus ook vijf of zes dagen over doen en dan kost het zelfs geen extra geld. Als ik rustiger ben beginnen we samen aan de eerste afdaling. Ik blijf echter het gevoel houden dat ik onvoldoende lucht krijg, hoe hard ik ook aan het mondstuk zuig.

Ik vind het ook niet leuk dat ik nu bij de leraar achterblijf, terwijl Koen inmiddels aan een Thais meisje gekoppeld is. Terwijl ik het gevoel heb dat ik telkens voor mijn leven vecht, komt hij gezellig hand in hand met iemand anders voorbij drijven. Ik wil het dus ook zo snel mogelijk leren! Freddy neemt me mee de diepte in, maar ik krijg mijn oren niet geklaard. We blijven stijgen en dalen, maar wat ik ook probeer één oor blijft dicht zitten.

Ik wil echter niet weer degene zijn die klaagt en ik wil ook niet langer achterblijven. Ik besluit dus om met een ongeklaard oor verder te gaan. Helaas gaat dat op een gegeven moment echt pijn doen. Ik geef aan dat ik naar de oppervlakte wil en vertel Ferry eerlijk dat het niet lukt. Hij blijft het samen met mij proberen, maar zonder resultaat. Ik mag dus niet dieper gaan, omdat ik anders mijn trommelvliezen kan beschadigen.

Ferry vindt het zielig dat deze dag zo’n marteling voor me was en hij zegt dat dit niet de bedoeling is van een huwelijksreis. Hij wilt daarom dat we van onze vakantie gaan genieten en we krijgen daarnaast het hele bedrag van deze duikcursus terug. Ik ben blij dat Ferry begrijpt hoe ik mij voel. Koen is minder blij, want hij wilt zijn Padi wel graag behalen. Ferry weet hem er echter toch van te overtuigen dat hij de laatste dagen samen met zijn vrouw moet gaan genieten.

Woensdag 23 september staat Koen verkouden op. Dit was dus sowieso het einde geweest van het duikavontuur en ik ben ergens blij dat het nu niet meer alleen aan mij ligt. Eerst gaan we rustig met een boekje op het strand liggen. Voor de lunch verras ik Koen met een heerlijke salade en een shake die ze op onze kamer bezorgen. In de middag huren we een scooter om het eiland te verkennen. Het is hier echter zo klein dat we de scooter na een paar uur alweer kunnen inleveren. We laten ons verder verwennen met een heerlijke voetmassage. In de avond gaan we gezellig uit eten en sluiten de dag af met een drankje in een reggae bar.

Donderdag 24 september verhuizen we naar Paradise Zone. De bruidssuite blijkt een luxe penthouse te zijn. Er zijn verschillende vertrekken en rondom heb je een prachtig uitzicht over zee. Er zijn ook twee balkons, waarvan eentje met een grote jacuzzi. Dit is echt de mooiste kamer die ik ooit gezien heb. Ik ben erg blij met deze lieve verrassing van Koen.

In de middag worden we opgehaald door een medewerker van Jamakiri Spa. Via een menukaart kun je aangeven welke behandelingen je wilt ontvangen. We gaan eerst in een stoomcabine, waarna we met een dikke laag Aloë Vera worden ingesmeerd. Dan worden we in lakens gewikkeld. Na een tijdje wordt het smeersel afgespoeld en voelt mijn huid heel zacht aan. Vervolgens krijgen we een gezichtsbehandeling. We worden vertroetelt met een scrub, verschillende maskers en heerlijk ruikende crèmes.

Na een kopje thee is het tijd voor een massage. Dit gaat echter niet helemaal goed. We merken al dat ze de geuren van de massageolie hebben verwisselt. Als Koen dan ook nog hotstones op zijn rug geplaatst krijgt, trekken we even aan de bel. Ik krijg uiteindelijk dan toch een heerlijke hotstone-massage. Koen krijgt een Zweedse massage, maar hij is blij als de tijd om is, aangezien het meer ‘aaien’ dan masseren blijkt te zijn.

Ter afsluiting worden ook onze voeten gedaan. Ze verwijderen het eelt, borstelen de voeten hardhandig en masseren een lekkere crème in. Aan het einde van de dag staan we ontspannen en rozig weer buiten. Deze verwendag kost ons 120 euro, maar ook dit hebben we kunnen betalen van ons bruiloftsgeld. Vervolgens lopen we naar restaurant New Heaven om even een hapje te eten.

Terug in het hotel bestellen we een fles champagne voor een romantische avond in de jacuzzi. Het blijkt op het balkon echter heel erg hard te waaien, waardoor alle kaarsjes uitwaaien. Dan krijgen we ook maar een heel klein laagje warmwater en vult de rest van het bad zich met koud. De receptie vertelt dat de airco langer had moeten draaien om nu warmwater te hebben. De champagne is daarnaast bubbelloos en smaakt ronduit smerig.

Daar zitten we dan, onze eerste nacht in de bruidssuite; in een koud bad met windkracht tien, zonder kaarsjes en met een duur glas bocht. Romantisch is het dus zeker niet, maar we komen echt niet meer bij van het lachen. Na een kwartiertje vluchten we dan toch maar naar ons warme bed om samen even gezellig tv te kijken.

Vrijdag 25 september bekijken we eerst alle winkeltjes van het eiland. Ik koop een leuk shirt en we eten pizza. In het hotel boeken we een snorkel-excursie. Na een frisse douche gaan we bij het zwembad liggen. Het water is lekker koel en we liggen in de schaduw een boekje te lezen. Aan het einde van de dag begint het harder te waaien en gaan we terug naar de hotelkamer. Op het balkon kijken we naar de prachtige zonsondergang. In de avond lopen we naar de pier om bij ons favoriete restaurant te eten.

Zaterdag 26 september worden we om 9:00 uur opgehaald voor een snorkeltrip. We zijn met een grote groep en de loopbrug is erg gevaarlijk, maar gelukkig valt niemand tussen wal en schip. Op de folder stond een hele mooie boot met zonnende mensen op het dek. Het blijkt echter een gammele boot te zijn en het is zo druk dat we net op de harde houten bankjes kunnen zitten. We varen naar de eerste plek om te gaan snorkelen.

We liggen al snel in het koele water en na ons duikavontuur vind ik snorkelen ineens heel erg relax. Ik krijg nu veel meer lucht en door het zwemvest blijf ik ook nog lekker rustig drijven. Koen heeft wel een beetje ruzie met zijn duikbril en zijn snorkel. Na twee keer gewisseld te hebben, neemt hij het water in zijn neus maar voor lief. We zien hele mooie vissen en ook zeekomkommers en een schorpioenvis.

We varen hierna naar een plek waar die ochtend een schildpad gespot is. We zien hele grote vissen die ook heel dichtbij durven te komen. Dan zie ik ineens de dunne vissen met hun puntige snuitjes, die ik ook in het Dominicaanse Republiek gezien heb. Op dat moment begint Koen ineens hysterisch om zich heen te slaan. Ik heb geen idee wat er aan de hand is, maar ik denk dat een ‘puntige monster’ hem geprikt heeft. Ik doe dus gezellig met hem mee; ik sla met mijn armen in het rond, ik peddel wild met mijn flippers op en neer en brul oergeluiden uit mijn snorkel.

Als ik weer rustig ben kan ik hem vragen wat er aan de hand is. Eigenlijk blijkt er niets te zijn, er is alleen een klein zwart visje die telkens met zijn snoetje tegen het been van Koen aandrukt. Dan kunnen we dus weer genieten van al het moois dat onder water te zien is. Het is een hele mooie trip en eind van de middag zijn we weer terug op de pier. Koen’s rug is helemaal verbrandt en ook mijn billen en kuiten zijn flink rood. De rest van de avond liggen we op bed met onze blote gloeiende lichamen onder de airconditioner. We hebben echt teveel zon gehad.

Zondag 27 september besluiten we om ergens anders te gaan ontbijten. Elke ochtend hetzelfde ontbijt begint nu toch wel een beetje te vervelen. In een restaurantje op de pier bestel ik een toast met pindakaas en een pannenkoek met chocopasta. We hebben nog steeds last van onze rood gegrilde lijfjes en gaan daarom met een biertje en een zakje chips in de koude jacuzzi zitten. Aangezien dit de laatste avond is gaan we ook voor de laatste keer naar ‘ons’ restaurantje aan de pier. Na het eten drinken we hier ook nog een cocktail en zingen gezellig met de muziek mee. Later op de avond pakken we onze koffers weer in.

Na een snel ontbijt vertrekken we maandag 28 september naar de pier. De laatste avonden heeft het flink gewaaid en ook nu staat er een behoorlijk windje. De zee is ook erg wild en de boot gaat van links naar rechts. Na een tijdje ziet Koen behoorlijk groen en besluiten we buiten op het dek te gaan zitten. Dit blijkt echter niet heel erg makkelijk te zijn, door de deining is het lastig om in een rechte lijn te lopen en niet overal tegenaan te vallen. Op het dek is het prettig, de frisse lucht doet ons goed.

Koen blijft een tijdje rustig naar de horizon staren om zijn maag rustig te krijgen. Ondertussen verschijnt er een jongen op het dek die er heel erg ziek uitziet. Hij buigt dan over de reling, maar wij zitten net ‘wind mee’. Gelukkig kunnen we nog op tijd naar de andere kant van het dek vluchten. Er hangen steeds meer mensen ziek over de reling. Wij weten gelukkig alles binnen te houden. Het is wel een lang en heftig bootreisje.

Op de luchthaven van Ko Samui krijgen we de mogelijkheid om een eerdere vlucht te nemen. Dat is erg fijn, want nu kunnen we nog iets langer door Bangkok struinen. We checken eerst weer bij het Twin Tower hotel in. Dan gaan we naar een mega groot en druk winkelcentrum. Het regent weer of nog steeds in Bangkok, maar we hebben gelukkig in Koh Tao toch een weekje van de zon kunnen genieten. In het hotel wordt later ook het pak van Koen nog bezorgt.

Dinsdag 29 september moeten we vroeg het bed uit om naar de luchthaven te vertrekken. Helaas blijken we een enorme vertraging te hebben. Koen probeert onze tickets om te boeken naar een eerdere vlucht. Dat is echter alleen mogelijk als we business-class nemen, maar dit kost 1600 euro extra. Er zit dus niets anders op dan te wachten tot ons vliegtuig vertrekt. We krijgen tijdens de vlucht nog wel een klein flesje champagne en een zakje met nootjes van het personeel omdat dit onze huwelijksreis is.