Sicilië 2017

Sicilië 2017

In april heb ik de strijd van ‘niet zeuren en doorgaan’ dan toch echt verloren. Sinds die tijd zit ik in de ziektewet en sleep ik me van de ene naar de andere afspraak. We besluiten, na lang wikken en wegen, om toch even op vakantie te gaan. Dit is de eerste keer dat ik hier zelfs geen kracht voor heb, terwijl reizen normaal mijn grootste passie is. We besluiten om terug te gaan naar het huisje in Sicilië, waar we twee jaar geleden ook geweest zijn. Het huisje ligt afgelegen tussen druivenstruiken, het is er rustig, er zijn weinig prikkels en het is gelukkig kort vliegen…

We hebben op maandag 4 september een vroege vlucht en zijn dus al rond 5:00 uur in Weeze. De vlucht duurt tweeënhalf uur en we komen aan op de luchthaven van Commiso. Er staat een lange rij voor de balie waar we onze huurauto moeten halen, maar daarna kunnen we op weg naar Rovitello. Rond de middag arriveren we bij het huisje en de ouders staan ons buiten al op te wachten.

De communicatie is wederom lastig, maar met gebarentaal begrijpen we elkaar aardig. Moeders wijst nog op een bloempotje in de vensterbank, deze hebben wij haar twee jaar geleden bij het afscheid gegeven. Als de ouders vertrokken zijn storten we ons direct op de zelfgemaakte taart. Daarna gaan we naar de Lidl om boodschappen te doen en verschuiven we wat meubels om het een huisje een beetje ‘thuis’ te maken. In de tuin maken we van een tafellaken een zonnescherm en knopen we van theedoeken lampenkappen om de mega felle tuinverlichting.

Dan is het tijd om te rusten; buiten op het terras onder het genot van een wijntje, worst en kaas. Later op de avond wordt het toch wel koud. Aangezien de koffer niet te zwaar mocht zijn hebben we weinig warme kleding meegenomen. De app geeft ook telkens een temperatuur van dertig graden aan, maar het is veel kouder. Het enige dat ik, naast zomerkleding, heb meegenomen is een trainingspak en ik ben dan ook nog eens een enorme koukleum. Die avond vallen we als een blok in slaap.

Dinsdag 5 september worden we vroeg wakker, na een niet al te beste nacht. Het matras op de vliering ligt best lekker, maar telkens als Stefan zich omdraait schiet ik tegen het plafond aan. Vannacht gaan we de bedden beneden proberen, hopelijk slapen we dan beter. Buiten op het terras eten we ontbijt in het zonnetje. Ondertussen fantaseren we samen over hoe het zou zijn om een huisje in Italië te hebben. Daarna gaan we bij het zwembad liggen, maar tegen de middag wordt het bewolkt en fris.

We besluiten na de lunch dus maar op pad te gaan richting de Etna. Als we echter uit de auto stappen blijkt het daar zelfs nog kouder te zijn. Gelukkig hebben we onze enige trui en jasje meegenomen, maar dat is eigenlijk niet voldoende. Toch een klein stukje wandelen door het lava landschap, je ziet inderdaad verschil na de uitbarstingen die geweest zijn. Op een terras drinken we een kopje koffie. Terug in het huisje steken we de BBQ aan en spelen we de rest van de avond kaart op ons terras.

Het is woensdag 6 september een lekkere warme dag, dus liggen we de hele dag met aan boekje bij het zwembad. Toch kan ik geen rust vinden, het blijft onrustig in mijn hoofd en lijf. Het water is erg koud, maar als ik van het trapje val besluit ik dan toch maar een kwartiertje te blijven dobberen. Om weer op te warmen lig ik even in het zonnetje, maar daarna zoek ik toch snel weer de schaduw op. Ik begrijp niet hoe mensen de hele dag in de zon kunnen bakken, ik kies ervoor om dan toch maar als melkfles terug naar huis te gaan. Het is vandaag wel echt genieten van de warmte, vorige keer was het iedere dag mooi, maar de bewoners zeiden toen al dat we erg veel geluk hadden.

Na een douche en getut rijden we naar Tia Mia. Het restaurant bestaat gelukkig nog en de eigenaresse herkent me zelfs. We bestellen ham, bruschetta, pasta en een toetje, uiteraard met een lekker flesje rode wijn. Het eten is hier nog steeds fantastisch. Naast ons zitten een moeder en dochter die net zijn aangekomen, ook zij blijken zich door de app vergist te hebben in het weer.

Donderdag 7 september staat een bezoek aan Gole Alcantara op de planning. Dit is een kloof in de Etna, die is ontstaan na een uitbarsting van een zijkrater in combinatie met een aardverschuiving. De rivier Alcantara stroomt nu door deze kloof heen. In dit natuurgebied willen we een leuk wandelingetje gaan maken. Eerst rijden we echter verkeerd en komen daardoor in het bergdorpje Motta Camastra terecht. Hier een beetje rondgelopen en in het dorpscafe een drankje bestelt. De lokale bevolking is heel vriendelijk en springen direct op om voor ons twee stoelen vrij te maken.

Op de terugweg komen we bij een grote parkeerplaats met allerlei tentjes, restaurantjes en een toegangspoort waar we 13 euro per persoon moeten betalen. Het geheel heeft veel weg van een pretpark en aarzelend gaan we naar binnen. Door de brandende zon lopen over een aangelegd pad met cactussen en bewegwijzering met een Duinrel-achtig-figuurtje erop. Als klap op de vuurpijl passeren we het pre-historisch park. In het gras staan een plastic olifant, nijlpaard, dino en krokodil die spontaan (en krakend) beginnen te kwispelen als je langs de bewegingssensor loopt.

Uiteindelijk komen we bij een uitzichtpunt, waar een waterval ligt. Hier is het wel erg mooi, al is alles wel erg aangelegd. Op de terugweg kun je telkens een trapje afdalen om een kijkje te nemen in de kloof. We hebben het zo warm dat we besluiten terug te gaan naar de ingang. Daar kopen we een flesje water en een pizza-punt. Inmiddels weer een beetje afgekoeld en uitgerust zijn we met een lift de kloof ingegaan. Er zijn veel mensen op het strand en in het water. Groepen gekleed in rioolpakken vertrekken voor een wandeling door het water langs de kloof. Ik ga ook nog even met de camera het water in om wat foto’s te maken, maar het water is ijzig koud. Het is best een mooie plek, maar het wordt helaas helemaal uitgemolken. Thuis maken we knochi en spelen (uit revanche) nog een potje kaart.

De weersvoorspelling voor vrijdag 8 september is slecht, rond twintig graden met veel regen. We hebben geen zin om de hele dag in het huisje te zitten en besluiten daarom de proef op de som te nemen. Het zou in Siracusa een paar graden warmer moeten zijn. Het oude centrum bevindt zich op het eiland Isola Di Ortigia. Als we uit de auto stappen merken we dat het hier inderdaad een stuk warmer is, helaas regent het wel. Eerst drinken we een kopje koffie terwijl het steeds harder gaat regenen. Gelukkig lopen er veel verkopers met paraplu’s rond, dus al snel zijn ook wij de trotse bezitter van een ‘dakje’ boven ons hoofd. We lopen een beetje rond, maar vinden niets wat ons echt kon bekoren. Af en toe zien we wel een enorme kuil waar een paar grote stenen in liggen. Misschien komt het ook wel door de regen en oogt het in het zonnetje leuker?

De restaurantjes zijn ook erg toeristisch, het eten ziet er niet smakelijk uit en het halve terras zit ongeduldig te wachten. Bij een bakker dus maar een paar punten pizza bestelt en deze buiten, onder een grote parasol, opgegeten. Inmiddels valt de regen met bakken uit de lucht. De straten zijn verlaten en overal staan mensen te schuilen. Na een tijdje verlaten we onze schuilplaats en lopen als bikkels door de kleine straatjes. Telkens als we een heuvel aflopen worden we achtervolgt door een stroom water, die rechtstreeks onze gympen inloopt. Soppend lopen we door, langs de haven richting een kasteel op het puntje van het eiland. Helaas staat daar een groot hek en blijkt de wandeling voor niets geweest. Terug in het centrum zijn inmiddels ook onze broekspijpen en rug nat, het begint op deze manier toch wel erg koud te worden. We nemen de kortste route terug naar de auto en rijden 1,5 uur terug naar Rovittello. Ook hier is het vreselijk weer. Gezellig wat kaarsjes aangestoken en met een hapje en drankje op de bank geploft.

Zaterdag 9 september is het een lekkere zonnige dag, met een graadje of vijfentwintig is het aardig zweten in het zonnetje. Voor de lunch hebben we een Turkse pizza uit de oven met rucola en zelfgemaakte knoflooksaus. Tot onze verbazing is het nog erg lekker ook. Rond 18:00 uur nemen we een verfrissende douche en rijden naar een restaurantje in de buurt. Pizzeria Cave Ox heeft een leuke binnenplaats, maar dan wel mét de Italiaanse ongezelligheid. Geen enkel tafeltje is gedekt en alles hangt vol met felle bouwlampen. Terwijl wij fantaseren hoe je deze plek een stuk gezelliger kan maken, begint het restaurant voller en voller te lopen. Het zijn vooral Sicilianen die ambiance blijkbaar niet heel belangrijk vinden.

Wij nemen een pizza, die niet meer dan okay is. Als toetje bestellen we een Turkisch Chocolat Salami en een Canolo. Tot mijn verbazing, en jeugdsentiment, zet de ober plakjes ‘Arrentjenof’ neer. Dat maakte mijn oma altijd toen ik een klein meisje was. De Canolo is geweldig, misschien wel de lekkerste die we ooit gegeten hebben. Deze toetjes maken alles goed, helemaal stijf van de zoetigheid rijden we terug. In het huisje kruipen we weer met een boekje op de bank.

Rond 7:30 uur worden we op zondag 10 september wakker gemaakt door Di-Papa. Dit is al de derde dag dat hij de schoonmaak-robot in het zwembad heeft gezet. Het is ons wel opgevallen dat het zwembad niet zo schoon is als vorige keer. Het water is echter toch te koud om te kunnen zwemmen. De man steekt zijn hoofd even om de hoek om ons een paar tomaatjes te geven en rijdt dan weer weg met zijn driewieler. Na het ontbijt stort Stefan zich op de afwas, terwijl ik buiten de was ophang. Je mist een droger hier totaal niet, het is juist fijn om de was aan de lijn te hangen terwijl je uitzicht hebt op de dampende Etna. We liggen nog maar net bij het zwembad als het weer betrekt, er steekt een harde wind op. Daarnaast is dit al de vierde dag dat ik een zeurende hoofdpijn heb.

We besluiten een snelle lunch te nemen met stokbrood, sardientjes en eiersalade. Dan rijden we naar het bergdorpje Castillione di Sicilië. Als we uit de auto stappen merken we dat het hier heel erg benauwd is, het windje is dan ineens lekker verfrissend. We lopen een beetje rond, bekijken een kasteeltje en nemen een drankje en ijsje op een terras. Ze hebben zelfs een paar winkeltjes, maar deze zijn gesloten omdat het zondag is.

Daarna rijden we naar de Lidl om boodschappen te doen. Bij een grote ongezellige pizzeria, waar we twee jaar geleden ook geweest zijn, stoppen we. Het restaurant heeft inmiddels nieuwe eigenaren, een Amerikaanse vrouw en haar Italiaanse man. De avond ervoor hadden zij een kinderfeestje en zijn druk bezig om het restaurant in orde te maken. De vrouw ziet er dan ook behoorlijk onverzorgd uit in haar hobbezak-broek en topje zonder BH. Voor Italiaanse begrippen zijn we inderdaad ook wel behoorlijk vroeg. We kletsen gezellig met haar over Amerika en de manier waarop zij hier terecht is gekomen. Inmiddels komen er steeds meer toeristen binnen en het valt ons ineens op dat ze haar topje zelfs krang aanheeft. Stiekem vertellen we haar dit en ze maakt zich snel uit de voeten om de boel om te draaien. Het is erg gezellig en we beloven om volgende week nog eens langs te komen. De eigenaresse belooft dat ze er dan piekfijn uit zal zien.

Maandag 11 september zijn de voorspellingen voor Rovittello weer niet al te best. We besluiten om naar Cantania te gaan, waar het volgens de app dertig graden is. Rond 6:00 uur schrik ik wakker van de hevige regen, wind en onweer. Het gaat er zo erg op, dat we besluiten op te staan en het huisje te inspecteren. Langs het raam in de slaapkamer loopt het water naar binnen, gelukkig hebben we de telefoons deze keer niet op het vensterbank gelegd. Het tafelkleed buiten, dat als zonwering dient, is op meerdere punten losgeschoten. Gelukkig hadden we het wasrekje de avond ervoor al binnen gezet. Ineens valt ook de verlichting uit, Stefan heeft in het donker toch al snel de juiste schakelaar gevonden.

Rond 8:00 uur breekt de zon weer door, wel blijft het hard waaien. Een uur en een kwartier later staan we in Cantania. In de stad blijkt het een bende te zijn, de mensen hier krijgen het rijbewijs volgens mij cadeau bij een fles olijfolie. Het is dus goed opletten en op het juiste moment doorduwen. We vinden echter alleen kleine parkeergarages, waar al driedubbel geparkeerd wordt. Uiteindelijk besluiten we om het buiten het centrum te proberen en zijn opgelucht als de huurauto veilig geparkeerd staat. Dan lopen we tegen de volgende uitdaging aan; de weg oversteken. Dit is een kwestie van een zebrapad zoeken en gaan…terwijl je stiekem een schietgebedje doet. We komen dus veilig aan de overkant aan, maar twijfel nooit want dan ben je zeker plat.

Het is inderdaad lekker warm in Cantania. Er staat wel een stevige wind, maar dat is bij deze temperatuur juist heerlijk. Eerst eten we een pasta carbonara en lopen dan de winkelstraat in. Wederom kan het ons niet echt behagen, het lijkt wel of ze nergens leuke winkels hebben. Uiteindelijk komen we op een mooi plein met statige gebouwen. We lopen nog wat rond tot aan een grote poort. Terwijl we hier foto’s staan te maken breekt er een ruzie uit. De hele buurt loopt uit en ook is de politie aanwezig. We kunnen het niet goed zien, maar er vliegen wel kledingstukken door de lucht. Misschien een overspelige partner die het huis uit wordt gegooid? Rond 18:00 uur gaan we moe en met brandende voeten naar de auto terug. Onderweg stoppen we nog even bij een Burger King om onze buikjes te vullen. Thuis is het koud en de harde wind spookt nog steeds rond het huisje. Kaarsjes aan en met een kopje koffie en thee gezellig samen bankhangen.

De hele nacht blijft het flink waaien, maar dinsdag 12 september worden we begroet door het zonnetje. In de zon is het lekker, maar de wind is nog steeds best hard. We besluiten vroeg op pad te gaan omdat ik graag foto’s wil maken op de begraafplaats in de buurt. Dat is een rare tik van mij, maar je kunt er echt hele mooie foto’s maken. Zeker in een land als Italië waar de familiegraven op kleine kerkjes lijken. Daarna rijden we door naar het strand in Fiumefreddo. Een rustig kiezelstrand, maar helaas zijn er geen mogelijkheden om te lunchen. Ik heb nog wel grote ronde keien meegenomen, waarmee ik thuis een Boeddhistische gedenksteen ga maken, zoals we in Bhutan gezien hebben.

Helaas vinden we nergens een restaurant, de enige trattoria in de omgeving is helaas gesloten. Uiteindelijk bestellen we bij een bakkerszaakje wat smakeloze pizza-achtige-broodjes. Het heerlijke ijsje en verfrissend sinaasappeldrankje maken een hoop goed. We lopen nog een rondje Linguaglossa en bekijken twee kerkjes. Voor het avondeten maken we een bord fruit, hopelijk zorgt deze overdosis vitamine-C ervoor dat ik me iets minder zwak ga voelen. In de avond maken we eindelijk het rek van de BBQ schoon en werken we de achterstallige vaat weg.

Woensdag 13 september belooft een warme en stralende dag te worden en de voorspellingen voor de rest van de week zijn ook goed. We houden een rustig dagje om de achterstand in het reisverhaal weg te werken. Tot ik ineens een plons in het zwembad hoor, als ik opkijk blijkt er een hagedis in te liggen. Tot mijn verbazing kan hij goed zwemmen, alleen kan hij het water niet meer uit. Daarop toch maar even in actie gekomen en het beestje met een net uit het water gered. Die avond hebben we een lekkere pasta gemaakt en een avondje op de bank gelegen.

Donderdag 14 september rijden we in de ochtend richting Randazzo. Het dorp ziet er echter niet veelbelovend uit en dus rijden we door. We komen uit in het kleine dorpje Maletto, wat echt in de middle of nowhere ligt. Het parkeerbord is niet heel erg duidelijk, maar een vriendelijke agent komt ons direct helpen. We blijken er wel te mogen parkeren, maar moeten aan de overkant een parkeerkaartje van 50 cent kopen. We lopen een beetje rond, maar ook hier is niet heel erg veel te beleven. Er is zelfs geen restaurant aanwezig en we stillen onze honger dus maar met een zakje M&M’s. Bij een tabakszaakje wordt ik bekeken door een hele oude man, Stefan zag dat hij zo aan het staren was dat hij bijna omviel.

We rijden terug naar Randazzo in de hoop dat we daar nog een lunch kunnen krijgen. In een ongezellige trattoria eten we uiteindelijk een prima lasagne. Nadat we ook het historisch centrum gezien hebben weten we het eigenlijk niet meer. Ik vind persoonlijk Toscane leuker, er zijn daar ongelofelijk veel mooie dorpjes en ook meer eetgelegenheden. Eigenlijk willen we het opgeven voor die dag, maar besluiten toch naar Taormina te rijden. Twee jaar geleden zijn we hier ook geweest, maar het was toen bloedheet, we moesten tig trappen beklimmen en het centrum was druk en toeristisch. Het was toen niet ons ding, terwijl andere mensen er juist razend enthousiast over zijn. Misschien is het deze keer leuker omdat het nu minder warm is en we pas rond 17:00 uur zullen arriveren?

We vinden in Taormina een andere parkeerplaats waardoor we alle trappen niet hoeven te beklimmen. De temperatuur is heerlijk en vanaf een terras, onder het genot van een Carona en Mojito, bekijken we de mensen die voorbij lopen. Normaal drink ik al niet regelmatig, maar het afgelopen jaar kan ik helemaal niet meer tegen alcohol. Na twee Mojito’s voel ik me dan ook behoorlijk raar, ik ben nog duizeliger en onderweg naar het toilet loop ik tegen alle stoeltjes aan. Wel heb ik het enorm naar mijn zin en er staat een grote glimlach op mijn gezicht. De zon is inmiddels uit de straatjes verdwenen en het is er goed vertoeven. De winkelstraat is niet al te druk en de winkels zijn tot laat in de avond open.

Ik sta buiten bij een apotheek te wachten als er tot mijn verbazing ineens een grote witte pluizige spin op me af komt wippen. Droog, door de alcohol, blijf ik naar de wippende spin staren die inmiddels over mijn voeten hopt. Verbaast kijk ik omhoog naar de man aan de andere kant van het lijntje, terug naar de spin en weer terug naar de man. Dan valt het kwartje eindelijk en ik schiet in de lach. Hierop begint ook de man te lachen en showt graag nog een kunstje. Ineens valt de spin op zijn rug en uit het ‘wip-ventieltje’ klinkt fieeeetfieeeew. Ik heb het dan niet meer, dit is te geestig en het werkt enorm op mijn lachspieren. Ik zou bijna het hele kleedje van deze man opkopen en vlucht dus maar snel de apotheek in. De mensen in de winkel, en ook stefan, kijken natuurlijk verbaast als ik hard lachend naar binnen stap. Waarschijnlijk komt het door de drank, maar ik heb de grootste lol.

We sluiten de avond af door pizza te gaan eten in het restaurant waar we twee jaar geleden ook lekker gegeten hebben. Zelfs op de terugweg naar de auto is het nog heerlijk in t-shirt en met blote benen. We hebben een hele leuke avond gehad en Taormina-by-night is zeker een aanrader.

Vrijdag 15 september houden we weer een rustig dagje in de zon. Aan het einde van dag gaan we nog een paar boodschappen doen en rijden we nogmaals naar de pizzeria in Nasca. We hebben de Amerikaanse eigenaresse namelijk belooft om nog even terug te komen. Stefan krijgt een heerlijk Siciliaans biertje, waarvan het flesje zo leuk is dat we deze mee naar huis nemen. Verder eten we een ravioli en tagliatelle met champignons. Na nog een tijdje gekletst te hebben rijden we rond rond 22:00 uur terug naar het huisje.

Vandaag, zaterdag 16 september, is het een hele warme dag. In het zwembad vind Stefan een dode muis op de bodem, omdat we niet weten waar we het beestje moeten laten geeft Stefan het vliegles richting de druivenstruiken. Ik vind het wel een beetje vies en ben blij dat ik het water niet ben in geweest. De dochter heeft via WhatsApp al laten weten dat ze het zwembad zondag grondig komen reinigen aangezien de robot het niet meer voor elkaar lijkt te krijgen. Aan het eind van de dag komt Di-papa langs met heerlijke amandel koekjes. Met handen en voeten proberen wij hem over de dode muis te vertellen en we merken dat hij dit niet leuk vindt. Niet veel later krijg ik dan ook een berichtje van zijn dochter, ze komen direct langs om het zwembad onder handen te nemen.

De dochter vertelt dat er die avond een oogstfeest is in een dorpje verderop. Het is een soort wijnproeverij voordat het oogsten van de druiven begint, een happening waar iedereen naar toe gaat. Zij zou het erg leuk vinden als wij ook komen. Dus rijden wij die avond die kant op, eerst hebben we een verkeerd dorpje omdat Passopisciaro lastig te vinden is in het donker. Het is er inmiddels al behoorlijk druk en het valt niet mee om een parkeerplaats te vinden.

Het feest stelt niet heel erg veel voor, er is grill met worsten en een grote tent waar je wijn kunt drinken. Het is de bedoeling dat je voor 5,00 euro een glas koopt en hiermee langs de wijnboeren loopt om gratis wijn te proeven. De mensen zien er netjes uit, de wijn vloeit rijkelijk en iedereen staat gezellig te babbelen. Het probleem is dat wij geen contant geld bij ons hebben. We staan er dus een beetje verloren bij want zonder glas krijg je ook geen wijn. Pinnen is in dit dorp helaas nergens mogelijk. Ik besluit de dochter een app te sturen, als zij aanwezig is kunnen we misschien even geld van haar lenen? Helaas blijkt zij thuis nog druk met de kinderen te zijn.

Het heeft geen zin om hier te blijven en dus besluiten we naar Tia Mia te rijden en ons daar nog eens te laten verwennen met heerlijk eten. Het is al 21:30 uur als we arriveren, maar gelukkig zijn we nog van harte welkom. Al snel ontvang ik een berichtje van de dochter, zij hebben zich naar het feest gehaast om ons uit de brand te helpen. Ze reageert dan ook een beetje teleurgesteld als ik vertel dat wij al weg zijn. Wij zijn echter blij met de beslissing; we zitten nu aan een heerlijke glas wijn en voorgerecht. Het hoofdgerecht is een flink stuk vlees. Ik heb een normale portie, maar Stefan is voor de homp van 800 gram gegaan. De eigenaresse wenst hem tijdens het opdienen dan ook veel succes. Het is echt TE LEKKER en Stefan heeft er dan ook geen enkele moeite mee om het weg te krijgen.

Dit is helaas alweer de laatste avond, morgen vliegen we terug naar huis.