Rome 2019

Rome 2019

Donderdag 12 september rijden pa en ik rond 6:00 uur richting het vliegveld in Weeze. Een uurtje later parkeren we de auto en bekijken een vliegtuig dat net vertrekt. De rolluiken bij de tassencontrole gaan op dat moment net open en aangezien het nog rustig is zijn we er snel doorheen. Bij het restaurantje nemen we een kopje koffie en gaan daarna naar de gate toe. Onze vlucht is de eerste die vandaag zal vertrekken.

Een half uurtje voordat we mogen boarden verschijnt op het bord de tekst ‘next information 10:30’. Niemand weet wat er aan de hand is, maar we krijgen verder geen informatie. Andere vluchten vertrekken wel netjes op tijd en we vragen ons af wat er aan de hand is. Er staat niet dat we een uur vertraging hebben, maar dat er om 10:30 uur meer informatie zal verschijnen. Het kan dus nog wel even duren, maar de vlucht kan natuurlijk ook helemaal niet doorgaan.

We lopen wat rond en checken af en toe of we buiten ons vliegtuig misschien al zien staan. Dan worden we door een andere passagier aangesproken en hij vertelt dat we om 13:00 uur pas zullen vertrekken. Ik weet niet hoe hij aan deze informatie komt, maar ik hoop dat hij het uit zijn duim zuigt. Helaas zie ik dan een sms-bericht van de maatschappij waarin het wordt bevestigt. We besluiten om boven te gaan zitten. Het is er iets rustiger, meer frisse lucht en een groot raam om naar buiten te kijken.

Het wachten duurt lang. Rond 11:00 uur ziet pa op internet dat ons vliegtuig vanuit Italië opstijgt en onze kant op komt. Waarschijnlijk is dat ook het vliegtuig dat we vanmorgen in alle vroegte zagen vertrekken. De luchthaven was toen immers nog gesloten. Het vliegtuig heeft de toeristen die om 07:00 uur vanuit Rome zouden vertrekken opgehaald en komt nu terug om ons op te halen. We zijn in ieder geval blij dat we nu zeker weten dat ons toestel over twee uur hier zal zijn.

Na zes uur op de luchthaven te hebben rondgehangen, is het dan eindelijk tijd om te boarden. In het vliegtuig eten we rustig een broodje en dan is het al bijna weer tijd voor de landing. Om 15:00 uur komen we dan eindelijk in Rome aan. Ik bericht de eigenaar van de airbnb dat we er zijn en haar kant opkomen. We hebben besloten om een taxi te nemen. Dit is wel wat duurder dan de shuttle bus, maar dan zijn we tenminste eerder bij de metrostation Termini.

Bij de taxistandplaats worden we door een meisje aangesproken, zij vraagt of we samen kunnen reizen om de kosten te delen. Ik loop naar de taxichauffeur om te vragen wat de rit naar Termini kost, maar als hij het meisje ziet weigert hij haar mee te nemen. Hij geeft aan dat zij al tweemaal bij hem is geweest en wil haar nu dus niet meer meenemen. De chauffeur loopt weg en neemt andere mensen mee.

Hier heb ik geen zin in, ik roep dus de volgende chauffeur en vraag een prijs voor twee personen. Deze man komt echter met een verhaal aanzetten dat er demonstraties zijn bij de metrostation. Hierdoor moet hij omrijden en kost de rit ineens vijfenveertig in plaats van dertig euro. Hij geeft aan dat we beter de shuttlebus kunnen nemen en dat besluiten we dan maar te gaan doen.

Op het metrostation vinden we een balie waar 48uur-metrokaarten verkocht worden, maar er staat een behoorlijke rij. Ik herinner me dat ik de voorgaande keren de metrokaarten bij een automaat gehaald heb. We lopen dus nog maar even verder in de hoop een automaat tegen te komen. Een verdieping lager zijn ze gevonden, maar de machine pakt ons papiergeld niet. Uiteindelijk blijkt een andere automaat wel te werken en kunnen we de metro naar station Piramide nemen.

Wederom moet ik de eigenaar van de airbnb een berichtje sturen, want ook nu halen we de afgesproken tijd niet. Vanaf het metrostation is het nog tien minuten lopen en we vinden de weg met behulp van ons navigatiesysteem. De schoonmaakster doet de deur open en laat ons het appartement zien. We zitten driehoog-achter, maar er zijn drie slaapkamers, een badkamer, keuken en balkon. Perfect voor een kort tripje Rome.

Aan de overkant van de straat is een supermarkt en we gaan direct even boodschappen halen. Als we beneden echter uit de lift willen stappen, blijkt de deurknop kapot te zijn. Ik frummel nog wat aan het blootliggende mechanisme, maar zonder succes. Misschien mogen we hier niet uitstappen omdat het de kelder is? We sturen de lift naar de eerste verdieping, in de hoop dat dit de begane grond is. Helaas is het een woonlaag en bevindt de begane grond zich wel degelijk op nul. We besluiten het trappenhuis dan maar te nemen.

Als we voor de supermarkt staan blijft de voordeur gesloten, terwijl er op de deur staat dat ze 24/7 open zijn. Ik begin wat rond te zwaaien met mijn armen in de hoop gespot te worden door een bewegingsmelder. Ondanks dat ik binnen mensen zie winkelen blijft de deur voor ons gesloten. We nemen een deur verder, maar dit blijkt een bandenwinkel te zijn. Net op het moment dat ik bij de supermarkt wil aankloppen om iemands aandacht te trekken, verschijnt de jongen van de bandenwinkel. Hij vertelt ons dat de supermarkt om de hoek zit, lachend komen we alsnog bij de juiste deur aan.

Terug in het appartement zien we dat aan de buitenzijde van deze liftdeur helemaal geen sluitmechanisme zit. Op de begane grond kun je de liftdeur gewoon openduwen. We zijn dus lekker bezig vandaag!

We lopen terug naar het metrostation en nemen metrolijn B naar Termini. Hier stappen we over op metrolijn A naar station Spagna. Bij de Spaanse trappen is het gezellig druk, uiteraard maken we wat foto’s. Normaal zitten er altijd veel mensen op de trappen, maar nu word je direct door de politie weggejaagd. Het valt ook op dat er twee bewapende militairen staan.

Op een terrasje bestellen we twee glazen Aperol en krijgen er gezellig wat hapjes bij. Het is een zwoele zomeravond, een vrij rustig straatje en de drankjes zijn heerlijk. We genieten samen van ons vader-dochter-uitje. Dan lopen we verder naar de Trevi-fontein en hij is gelukkig weer uit de steigers. We gooien uiteraard even een muntje over onze linkerschouder zodat we ervan verzekert zijn dat we ooit nog terugkomen in Rome. Al weet ik eerlijk gezegd niet of ik dat voor een zesde keer nog wel wil…

Bij een restaurantje bestellen we een anti-pasti en spaghetti carbonara. Helaas is de spaghetti niet lekker, de spekjes zijn aangebrand en ze hebben er iets van room doorheen gedaan. Als de ober komt vragen of het lekker is, vertel ik hem eerlijk dat ik wel eens beter gehad heb. Hij vindt me hierna niet heel erg aardig meer. Het is gewoon jammer dat je in Rome vaak veel betaalt voor slecht eten, terwijl je juist in de rest van Italië voor een klein bedrag overheerlijk kunt eten.

Dan moeten we snel terug naar het station, de laatste metro rijdt namelijk om 23:30 uur. Lijn A is geen probleem, maar tot onze verbazing is station Termini gesloten. In verband met werkzaamheden rijdt lijn B vanaf 21:00 uur al niet meer. Een Italiaanse jongen is ook onaangenaam verrast en roept naar ons “Welcome in Italy!”. Daar staan we dan om 23:00 uur op een gesloten metrostation, hoe komen we nu nog terug naar ons appartement? Pa kijkt op zijn navigatie en het blijkt meer dan een uur lopen te zijn.

We besluiten om boven bij de treinen te kijken, aangezien bij ons metrostation ook een treinstation is. Op de borden staan echter alleen de eindbestemmingen en we hebben dus geen idee of deze treinen bij ons stoppen. Sowieso ziet ook het treinstation er niet erg toegankelijk uit, voor de toegangspoorten zijn hoge hekken geplaatst. Als de moed bijna in mijn schoenen zakt, zie ik ineens twee jongens met bedrijfskleding aan. Ik vraag hen of ik met de trein nog naar station Ostiense kan komen. We moeten naar spoor 28 lopen en dan na twee haltes weer uitstappen.

Blij met een oplossing lopen we richting het laatste spoor, die bij 23 echter lijkt te eindigen. Volgens het bord moeten we nu over spoor 23 lopen tot we bij spoor 28 zijn, het is echter een heel stuk lopen en in de verte lijkt het spoor zelfs op te houden. Voor de zekerheid vraag ik het nog even aan een mannetje in uniform. Pa vindt het geen goed plan om zonder geldig treinkaartje te reizen, maar ik wil vooral terug naar het appartement. Dan lopen we zowaar tegen een kaartjesautomaat aan, dus een treinkaartje halen is ook ineens geen probleem meer.

Helaas kent de kaartjesautomaat station Ostiense niet, waardoor we nog steeds geen geldig vervoersbewijs hebben. Ik heb gedaan wat ik kon en er blijven dus drie opties over: midden in de nacht een uur gaan lopen, een taxi zoeken of zwartreizen met de trein. Inmiddels hebben we spoor 28 wel gevonden en er staat zowaar een treinstel die volgens het bord over een half uur vertrekt.

Op een bankje voor de trein zit een jongen, aan zijn stropdas te zien lijkt hij hier te werken. Nogmaals check ik of dit de juiste trein is, hij bevestigt dit. Als ik aangeef dat we geen treinkaartje kunnen kopen, is hij zo vriendelijk om mee te lopen naar de automaat. Hij drukt op de Italiaanse knoppen en voert vervolgens ROMA OSTIENSE in. Tja, je moet natuurlijk maar net weten dat dat ervoor moet staan. Voor maar twee euro print het apparaat dan onze geldige vervoersbewijzen uit. Het is maar goed dat het toch gelukt is, want nog voordat de trein begint te rollen staat er al een controleur naast ons.

Twee haltes later stappen we uit op station Ostiense, maar komen bij een andere uitgang dan we kennen. Pa zet de navigatie aan, maar deze geeft niet heel duidelijk aan welke kant we op moeten. Als we op een donker stuk een aantal zwervers zien liggen besluiten om terug naar de ingang te lopen. We lopen opnieuw naar binnen opzoek naar de juiste uitgang, maar kunnen deze niet vinden. Ik vraag twee mannen naar de grote piramide die op het plein voor het metrostation staat. Zij weten het ook niet helemaal zeker, maar wijzen ons wel de weg.

Na een stukje lopen herkennen we ineens de straat van ons appartement, dit is dus een veel kortere route dan via het metrostation. Het is inmiddels al 1:00 uur en ons appartement lijkt ineens van hardboard gebouwd te zijn. Je hoort de buren heel erg hard praten, vooral in mijn slaapkamer is het niet om aan te horen. Ik besluit dus maar te verhuizen naar de derde slaapkamer aan de andere kant van het gebouw. De bedden zijn hier echter niet opgemaakt. Ik ga bovenop een sprei liggen en sla het laken van mijn oude bed over me heen.

Het maakt me allemaal niet meer uit; als ik maar kan slapen. Helaas komen dan ook de bovenburen thuis. Ook zij praten heel hard en de houten stoelen schuren telkens piepend over de plavuizenvloer. Het is daarnaast koud onder het dunne lakentje en ik heb een gigantische dorst. Na ongeveer een half uur val ik dan toch in slaap.

De volgende ochtend, vrijdag 13 september, word ik vroeg wakker met een stijve nek en hoofdpijn. Het hoofdkussen is erg hoog en alle nekwervels hebben dus vier uur lang op ‘standje-doorbuig’ gestaan. Ik probeer de slaapkamerdeur zachtjes te openen, maar hij maakt een gigantische herrie. Nadat ook de badkamerdeur luidruchtig opengaat, besluit ik dat de lamp dan ook wel gewoon aan kan. Inderdaad hoor ik mijn vaders stem al in de kamer ernaast, hij is nu dus ook wakker!

Na het ontbijt lopen we naar de metro, ook hier staan vandaag gewapende mannen. Het is maar twee haltes rijden en dan staan we al voor het Colosseum. Door alle hekken langs de weg is er echter nog maar weinig van het gebouw te zien. Er staat al een behoorlijke rij te wachten, maar gelukkig staan we in de schaduw. Braaf schuifelen we met alle mensen mee richting de kassa. Een uurtje later hebben we kaartjes en kunnen we binnen gaan kijken.

Het is inmiddels al goed warm geworden en de zon brandt flink op je huid. We wandelen rustig over de onderste verdieping en maken foto’s. Dan nemen we de trap, de treden zijn echter zo hoog en scheef dat onze onderontwikkelde beenspieren beginnen te protesteren. Op de bovenste verdieping lopen we ook nog een rondje en dan hebben we het wel gezien. Buiten gaan we even in de schaduw zitten omdat ik duizelig ben, ik heb misschien ook niet genoeg gedronken. We vullen snel onze drinkfles bij het fonteintje naast het metrostation.

Tot onze verbazing is het metrostation gesloten, er hangt een blaadje op de deur met de tekst ‘station closed’. We hebben dus geen idee wat er nu weer aan de hand is of hoe lang dit gaat duren. We gaan dus maar in de schaduw op een randje van de kiosk zitten, maar na een half uur wachten is de situatie nog niet gewijzigd. Er rijden wel bussen voorbij die volgeladen zijn met mensen, dat moet geen pretje zijn met tweeëndertig graden.

Pa ziet op zijn navigatie dat het ongeveer 4,8 kilometer lopen is naar het appartement en we besluiten dus maar rustig terug te wandelen. Op de helft komen we een pizzeria tegen waar we even pauzeren onder het genot van een pizza en koude cola. We zien dat ook metrostation Piramide gesloten is, wandelen is dus een goede keuze geweest. Rond 14:00 uur zijn we terug in het appartement, hier is het gelukkig een stuk koeler. Ik ga lekker even een uurtje slapen en pa probeert CNN te kijken op de televisie.

Aan het einde van de middag gaan we weer op pad, wederom wandelen we naar het metrostation en deze is inmiddels gelukkig weer open. Bij Termini stappen we over op de metro naar Vaticaanstad. Het is een stuk rustiger aan het einde van de dag, al staat er nog steeds een lange rij voor de ingang van de St. Pieterskerk. We sluiten niet aan aangezien de kerk al bijna dichtgaat en we er dus toch niet veel meer van zouden kunnen zien. We halen een heerlijk ijsje en besluiten richting het water te lopen.

Daar zien we op de navigatie dat het ongeveer 6,2 kilometer lopen is naar ons appartement en we besluiten lekker terug te wandelen. Onderweg komen we nog twee jongens tegen die mensen vermaken met Bob Marley liedjes. De route langs is het water is leuk, maar je moet wel opletten dat je je voeten niet verzwikt op de hoge randen naast de bomen. In de buurt van ons appartement vinden we een tentje waar we ter afsluiting een glaasje Moijito drinken met heerlijke tomaten-bruschetta’s. We hebben inmiddels pijn in de benen, rug en brandende voeten van al het lopen. Rond middernacht zijn we terug in het appartement.

Zaterdagochtend 14 september maken we ons klaar voor vertrek. We besluiten de metro te pakken naar de eindhalte en met een lijnbus naar de luchthaven te gaan. Als dit niet helemaal lukt, door eventuele problemen met het openbaar vervoer, nemen we gewoon alsnog een taxi. Het blijkt echter een zeer goed plan te zijn en alles loopt gesmeerd. Het vliegtuig vertrekt ook netjes op tijd en rond 14:00 uur arriveren we op luchthaven Weeze.