Italië 2022

Italië 2022

Dit jaar wilden we eigenlijk een camper huren om door Zweden en Noorwegen te gaan toeren. Verhuurbedrijven zijn echter heel erg duur en de hond is dan ook niet welkom. We vonden gelukkig een website waar je oude campers van particulieren kunt huren. De verhuurders wilden echter de prijs ineens aanpassen en ook voor de kilometers moest apart betaald worden, dit was echter niet wat zij op de site hadden aangegeven. Hoe meer ik met hen in gesprek ging, hoe moeilijker het verhaal werd. Het leek wel alsof ze de camper eigenlijk helemaal niet wilden verhuren, wat ik me heel goed kan voorstellen…maar plaats hem dan niet op een verhuur-site. Dit alles bevorderde de goede vakantie-vibe niet en dus besloten we de plannen maar om te gooien en met de auto op pad te gaan. We stippelden snel een route door Frankrijk uit om uiteindelijk in Noord-Italië uit te komen. Het was vervolgens nog wel even zoeken naar zes geschikte locaties, maar ook dat lukte…

Op maandag 5 september vertrekken we dus naar de eerste locatie in Frankrijk. De kofferbak volgepakt en Bodhi gezellig op de achterbank. De rit duurt een stuk langer dan het navigatie-systeem eerder had aangegeven en telkens dus maar 5/6 uur rijden blijkt niet haalbaar te zijn. Het chalet blijkt op een kleine camping in Cornimont te staan. We hadden niet begrepen dat het een camping was, maar gelukkig is het rustig aangezien het seizoen voorbij is. Er is op dit moment maar een chalet bewoond, er staat verder een man in een caravan achter ons en een Nederlands stel in een tentje. Als je de huisjes even wegdenkt heb je een prachtig uitzicht op een berg. Daarnaast is er een ruime veranda waar we lekker met een biertje en wat hapjes kunnen zitten. We vermaken ons hier dus wel voor twee nachtjes.

Dinsdag 6 september maken we een wandeling over de camping en zien dan bij een houtverwerkingsbedrijf een oude vrachtauto uit de 2e wereldoorlog staan. Stefan heeft nog even nagedacht of het mogelijk zou zijn om het ding naar Nederland te krijgen, maar er was niemand aanwezig om te vragen of het voertuig überhaupt te koop was. Achter de camping langs loopt een bospad dat ons naar het dorp brengt. Onderweg zien we mooie huisjes staan, er is ook een klein kappelletje langs de kant van de weg en natuurlijk kijken we ook even bij de grote kerk. De zon schijnt prachtig door de glas en lood ramen, waardoor de binnenkant van de kerk met vele kleurtjes versiert is. Bij het bakkertje haal ik twee vleespasteitjes, tompoucen en een stuk meringue voor de lunch. De vleespasteitjes smaken helaas naar saucijzenbroodjes gevuld met hondenvoer.

In de middag lezen we rustig een boekje op de veranda. Bodhi kan eigenlijk overal vrij rondlopen, maar ze kiest ervoor om dicht bij ons op de veranda te blijven. Ze lijkt het niet helemaal naar haar zin te hebben en heeft ook een beetje last van haar angstaanvallen. Blijkbaar ruikt of hoort ze hier iets wat haar niet helemaal aanstaat. Na het avondeten doen onze konten zo’n pijn van de houten stoelen dat we in bed een filmpje gaan kijken. Niet dat het bed veel comfortabeler is, want ook de matrassen zijn gigantisch hard. In de nacht hoor je dan ook nog telkens ‘iets’ knagen. In de kamer kunnen we echter niets vinden, dus waarschijnlijk zit het onder het chalet? We vinden het daarom niet erg om morgen naar de volgende locatie te vertrekken.

Onderweg rijden we langs een hele grote begraafplaats tegen een berg aan. Stefan vindt het een beetje lastig, maar ik wil echt heel graag even stoppen om er een kijkje te nemen. We komen in een smal straatje terecht waar alleen winkeltjes zitten die met de dood te maken hebben. Er is voor de familie ook een kleine parkeergarage aanwezig, waar net drie auto’s in kunnen staan. Stefan blijft met de hond in de auto zitten en mocht hij toeteren dan moet ik snel terugkomen omdat we dan dus in de weg staan. Ik ren over de begraafplaats heen en maak snel een paar foto’s. Het is echt een hele bijzondere begraafplaats en de grafstenen zijn ook veel hoger dan normaal. Na zeven uur rijden zijn we in Montchenu. Ik doe weer even boodschappen bij een grote supermarkt en dan gaan we op zoek naar het nieuwe huisje.

In de routebeschrijving staat dat we in een bocht een klein paadje moeten nemen, maar eerlijk gezegd weten we niet zeker of we wel bij de goede mensen het erf oprijden. We hobbelen een stukje verder over het pad en dan zie ik inderdaad het kleine huisje uit de advertentie staan. Het staat dus eigenlijk bij de eigenaren in de tuin, maar het heeft wel voldoende privacy en een ruime tuin. Het huisje ziet er erg leuk uit, gebouwd met ruwe stenen en oude dakpannen. De inrichting is niet erg gezellig, maar er staat deze keer wel een comfortabele bank. Bodhi lijkt het hier ook beter naar haar zin te hebben. Al doet de herdershond van de eigenaresse wel flink lelijk tegen haar. Gelukkig zit er een tuinhekje tussen en ook probeert de eigenaresse de hond natuurlijk bij het hekje weg te houden. Bodhi komt alleen nog bij het tuinhekje om er stiekem even te plassen…dát zal ‘m leren :)! Als we geïnstalleerd zijn maken we snel iets te eten en kijken we daarna een filmpje.

Bodhi kon er heerlijk achter haar bal aanrennen en soms ging ze bijdehand bij het tuinhek van de eigenaresse snuffelen (en plassen!) om de twee herders (die al flink tegen haar uitgevallen waren om hun territorium te verdedigen) een beetje te pesten. 😉 Er was zelfs een oud tafelvoetbalspel aanwezig en ik kon het dus niet laten om Stefan voor een potje uit te dagen. Het werd uiteindelijk 1-1 en daar moesten we het door pijn in de rug ook bij laten, de tafel was namelijk veel te laag voor ons. 😅In de middag zijn we naar Hauterives gereden. In het dorpje was niet veel te beleven. Wel vonden we een klein restaurantje op een pleintje met een fontein. Het voelde heel Frans aan, wat natuurlijk ook niet gek is als je in Frankrijk bent 🫣! We namen een entrecote met frietjes en salade, een glaasje rode wijn en een toetje na. Het was een gezellig plekje en met volle buikjes konden we weer terug naar de Airbnb.Gisteren (vrijdag) ging de reis weer verder. Dwars door de bergen heen, wat natuurlijk erg mooi is, maar soms ook best eng kan zijn. Ik begrijp echt niet dat je hier gewoon 90km/u mag rijden, terwijl je in de onoverzichtelijke bochten ook nog eens regelmatig een wielrenner tegen komt. Niet voor niets dat er overal bloemetjes en gedenkstenen staan.In Italië aangekomen eerst weer een flinke tas met boodschappen gehaald zodat we goed voorzien bij ons nieuwe verblijf zouden aankomen. Toen ik daar voor Stefan een kopje koffie ging halen probeerde een vriendelijke man een gesprekje aan te knopen, wat uiteraard niet heel soepel verliep omdat ik geen Italiaans spreek. Tijdens het afrekenen rekende hij heel attent ook mijn koffie af. Dit heb ik al vaker meegemaakt en ik moet bekennen dat ik deze Italiaanse hoffelijkheid zeer waardeer. Al ben ik sowieso al verliefd op dit land! 💕Het laatste stuk naar het huisje in Villar Pellice bleek ook een hele belevenis te zijn. Een zeer stijle, smalle weg omhoog met flinke haarspeldbochten…aan de ene kant van het weggetje een grillige bergwand en aan de andere kant een flinke afgrond! Helaas namen we ook nog eens de verkeerde afslag waardoor we nog meer bochten moesten nemen dan eigenlijk dus de bedoeling was. Uiteindelijk moesten we de auto op dat smalle weggetje ook nog keren, waarna we ongeschonden op het erf konden parkeren. 😅Het oude huisje heeft een prachtig uitzicht over de bergen…en de komende 5 nachten verblijven we hier.

Zaterdagochtend worden we wakker in de bergen van Villar Pellice. Het uitzicht door het grote raam is prachtig. We besluiten om een rustig dagje te houden vandaag. Als we met de hond een rondje willen lopen komen we de moeder van Marco (de eigenaar) bij het tuinhekje tegen. Haar twee hondjes gaan goed samen met Bodhi en we lopen gezellig een eindje met haar op. Ze spreekt, naast Italiaans, ook erg goed Frans. Helaas beheersen wij die taal ook niet, maar toch lukt het om een beetje met elkaar te kletsen.Dan komen we Marco tegen die hout voor onze kachel staat te hakken, het was afgelopen nacht namelijk best fris in het huisje door de harde wind buiten. Marco legt ons uit waar we naar toe kunnen wandelen met de hond. We zullen een huis zonder dak, twee grote plateau’s, een aardverschuiving en berkenbomen tegenkomen…waarna we op een rots met gaten moeten gaan letten, omdat dit een oude tempel is.Al gauw verandert het pad in een smalle richel en klauteren we over de keien. Ik heb een beetje last van hoogtes en dus is die afgrond naast me niet heel erg prettig. Een kleine misstap of een losse steen en je ligt beneden. Onze kleine monster vindt het echter geweldig en dribbelt rap over alle obstakels heen. Ze gaat echter ook telkens op de rand staan en tuurt dan de diepte in…wat mij iedere keer een hartverzakking bezorgd! Na lang zoeken zien we dan inderdaad een rotsblok met gaten liggen. Het blijkt niet heel erg spectaculair te zijn, maar de wandeling was zeker leuk! In de nacht worden we wakker van hele harde muziek, geschreeuw en gelach. Het lijkt van de nieuwe huurders af te komen, die net aan de andere kant van het gebouw verblijven. Ik stuur Marco een berichtje met de vraag of dit de bedoeling is? Ons is namelijk toch echt vertelt dat het hier heerlijk rustig en stil zou zijn. Het blijken echter niet de andere huurders te zijn, want ook zij hebben al bij hem geklaagd over de herrie. Het blijkt een huisje verderop te zijn en het geluid galmt knoerthard door de bergen heen. Marco vindt het erg vervelend voor ons, maar aangezien hij op een feestje in Turijn is kan hij niet meer doen dan de politie bellen.Hij blijft wel de hele nacht informeren of de politie het feest al gestopt heeft, maar uiteindelijk stopt het pas rond 5:00 uur in de ochtend. Gelukkig hebben af we en toe nog wel wat kunnen slapen, maar moe zijn we zeker! We besluiten dus om naar het dorpje Torre Pellice te rijden en onszelf te trakteren op een lekkere lunch. We eten daar een Fusilli met wat plakjes vlees en baby-worteltjes uit de oven. Uiteraard nemen we ook nog een citroentaartje en een bakje koffie toe. We zijn verbaast dat de rekening slecht 22 euro is.Als we daarna een ijsje eten in het centrum zien we ineens Marco, zijn moeder en de honden voorbij lopen. Zij geven nogmaals aan dat ze het heel vervelend vinden van de herrie. Als het vannacht weer gebeurd moeten we direct bellen en dan zal Marco erheen gaan om het te stopen. We hopen dat het gewoon rustig zal zijn, want we kunnen inmiddels wel wat slaap gebruiken. Ze nodigen ons nog uit voor een kopje koffie en vertellen over de geschiedenis van het huis en bezienswaardigheden in de buurt.We rijden vervolgens naar Cavour om daar een abdij te bezoeken. De kerk is echter gesloten en verder is er weinig te zien. We drinken wel even een kopje thee om de maïs-koekjes te proeven, zoals Marco ons heeft aangeraden. Op de terugweg halen we boodschappen en na het eten kijken we een filmpje.Afgelopen nacht is het rustig gebleven en we hebben dus heerlijk geslapen. Vandaag houden we een rustig dagje. Heerlijk in de tuin met een boekje en ook even onze kleding op de hand wassen. Als ik echter met de hond aan het spelen ben schiet het in mijn rug. Mijn onderrug en bil doen pijn en ik kan zelfs even niet meer op mijn been leunen. Rustig alle spieren een beetje opgerekt en mijn rug ingesmeerd. Na een korte wandeling met de hond gaat bewegen gelukkig al weer iets beter, maar fijn is het niet.Vandaag (dinsdag) word ik stijf wakker en Stefan moet me zelfs helpen bij het traplopen. Na wat rek- en strekoefeningen komt de bewegelijkheid gelukkig terug en neemt de pijn een beetje af. We gaan vanmiddag Sacra Di San Michele bezoeken in Sant’ Ambrogio Di Torino. Op een leuk plein in Pinerolo eten we eerst een pasta en een (soort van) carpaccio. Een Aperol Sprits en mini gebakjes maken het feest compleet. Het is dan ongeveer nog een uurtje rijden, maar de borden zijn zo vreemd geplaatst dat het lastig is om te vinden. Uiteindelijk komen we dan toch op onze bestemming aan en we krijgen van een vriendelijke vrouw haar parkeerkaart die nog de hele dag geldig is.Stefan blijft met Bodhi buiten wachten, terwijl ik de hele klim naar boven maak. Er moeten heel veel trappen beklommen worden en mijn rug protesteert regelmatig. Hijgend en zwetend bereik ik uiteindelijk toch de top. Het is erg leuk om te zien en ook een mooie plek om even wat foto’s te maken.Op de terugweg halen we een pizza die we tijdens een filmpje oppeuzelen. Morgen reizen we weer verder, naar weer een nieuwe plek…

Ons huisje in Fenestrelle ligt ook op een berg, maar de weg er naar toe is een stuk beter te berijden. Behalve het laatste stukje, dat is een belabberd geitenpad vol keien. Op de aangegeven plek parkeren we de auto, waarna we verder moeten lopen. Het is een beetje bewolkt en het waait ook best aardig. Gelukkig heb ik een jas meegenomen. Stefan moet meerdere malen op en neer lopen om alle bagage bij de woning te krijgen. Aan mij heeft hij op dit moment (door de rugpijn) helemaal niets. Een aantal huisjes zijn opgeknapt en worden periodiek bewoond en de rest kunnen wel een aardige opknapbeurt gebruiken. Op dit moment is er niemand aanwezig…we hebben de berg voor ons alleen. Wat een rust en wat een prachtig uitzicht! Hopelijk word het weer de komende dagen ook iets beter?!We besluiten om beneden in het dorp iets te gaan eten en daarna boodschappen te gaan doen voor de komende dagen. De auto parkeren we bij een trattoria en ik verheug me enorm op een heerlijke Italiaanse maaltijd. Een Aziatisch meisje komt de menukaart brengen en tot onze verbazing zien we hier rijstgerechten en pasteitjes op staan. Nondeju, nu ben ik in Italië en dan krijg ik nog geen pasta. Het meisje is wel erg vriendelijk en daarom doen wij net alsof we van de rijst met doperwten genieten. 🙈Een grote supermarkt kunnen we in de buurt ook niet vinden, maar een uur verderop zit er wel eentje. We rijden door alle ski-dorpjes en ik ben alweer misselijk van alle bochten en kronkelwegen. Tot onze verbazing blijkt de supermarkt helemaal niet groot te zijn en daarnaast is het er ook nog eens behoorlijk prijzig. Het lukt me toch om een paar gerechtjes te bedenken en daarna gaat de rit weer slingerend terug naar het huisje. Het is koud en vochtig op onze berg, maar het is wel erg mooi om de wolken van heel dichtbij (1500m) voorbij te zien trekken. In het huisje is het ook behoorlijk koud, maar de pelletkachel wil met geen mogelijkheid starten. Inmiddels hebben we het al 6 keer geprobeerd en er ligt dus al een flinke berg blokjes in het bakje…maar de boel ontsteken doet ie niet! Er is ook nog een haard aanwezig, maar hiervoor hebben we dan net weer geen hout. Uit pure wanhoop sleep ik het mobiele kacheltje uit de badkamer (die uiteraard niet voldoende capaciteit heeft) de woonkamer in en kruip ik tijdens het film kijken onder een dekentje. 🥶De volgende ochtend is het uiteraard nog steeds koud in het huisje. Stefan gaat dus op zoek naar een plek waar zijn telefoon bereik heeft. Ondertussen lukt het mij om met wat houten blokken uit de schuur de haard aan te steken en ik ben enorm blij om eindelijk warmte te voelen. In de buurt van de auto heeft Stefan voldoende bereik om de eigenaresse te bellen. Niet veel later verschijnen er dan gelukkig twee mannen die het probleem met de pelletkachel verhelpen.Inmiddels is de zon echter ook gaan schijnen en buiten is het nu prima vertoeven. Bodhi heeft het ook erg naar haar zin en ligt heerlijk over haar rug te rollen in het gras (en in de schapenpoep!). De buurtkat Simba vind ze minder leuk en ze baalt er dan ook van dat ze haar niet achterna mag jagen. Wat een heerlijke plek is dit! We genieten de hele dag van het mooie uitzicht, de stilte, het warme zonnetje en ondertussen draaien we ook gelijk maar even een wasje. Vrijdagochtend worden we wederom door een warm zonnetje begroet en we besluiten om na het ontbijt de wandelroute (die naast de auto begint) te gaan lopen. Het pad gaat flink omhoog door het bos. Er zijn waterstroompjes, bruggetjes en we zien zelfs twee herten wegrennen. Twee uur later komen we moe maar voldaan terug bij het huisje. Volgens de voorspellingen gaat de temperatuur vanaf morgen omlaag en dus besluiten we om vandaag lekker in de zon te blijven zitten. Eind van de dag lopen we wel even een stukje van de berg af, op zoek naar een 4G-verbinding om te kunnen internetten. Als blijkt dat we niet echt iets gemist hebben gaan we snel weer terug naar onze prikkelvrije bubbel! 😉Zaterdag staat er een harde wind en we besluiten naar het dorpje te rijden. In het dal is het een stuk aangenamer met 23 graden en er staat hier ook minder wind. Nu wil ik toch eindelijk eens echt Italiaans eten!! We vinden een restaurantje dat op internet goede recensies krijgt. In onze enthousiasme zijn we wel iets te vroeg voor de lunch en ik neem dus eerst maar even een Aperol Spritz. Als voorgerecht nemen we een ‘courgette-taartje’ en gepaneerde kip. Daarna een lekker stukje lasagne met een glaasje rode wijn. We sluiten af met een heerlijke tiramisu. Wat hou ik toch van dit land!! We wandelen nog een beetje door het dorp en ik geniet van de nauwe straatjes, de oude deuren en de balkonnetjes met vrolijke bloemen. Dan rijden we naar Pinerolo, aangezien we zeker weten dat hier wel een grote supermarkt is. In de avond kruipen we met een bord vol verschillende kazen en worsten op de bank voor een filmpje.Het is vandaag alweer de laatste dag in Italië. Ik heb geen zin om morgen weer verder, of eigenlijk terug, te moeten reizen. Ik zou hier prima kunnen wonen…al is het in de winter waarschijnlijk wel afzien op zo’n berg. We rijden aan het einde van de ochtend naar een fort toe, maar dit blijkt niet echt de moeite waard te zijn.We besluiten om naar hetzelfde restaurant als gisteren te gaan, om nog eenmaal van het lekkere Italiaanse eten te genieten. Deze keer beginnen we met een kaasje uit de oven en een vleesgerechtje. Als eerste gang nemen we een gnocchi met kaassaus en een gevulde pasta. De tweede gang is een heerlijk stukje mals vlees met aardappeltjes en groenten. En ondanks dat het eigenlijk niet meer past proppen we er toch ook nog een toetje in! 😋We bezoeken ook nog even een kerkje in de buurt en dan rijden we terug naar het huisje. Daar blijken we ineens buren te hebben! Er zijn een man, vrouw en een hond in het huisje verderop aanwezig. Daarnaast komen er ook wandelaars voorbij lopen. Bodhi gaat flink tegen iedereen tekeer, alsof deze hele berg haar domein is. Haar haren staan vanaf de nek tot aan haar staart overeind, maar niemand is echt onder de indruk van haar machtsvertoon 🫣! Morgenvroeg vertrekken we richting Frankrijk….

Maandag zit ons verblijf in Italië er helaas weer op. We laden na het ontbijt alle spullen in de auto en vertrekken rond 10:00 uur richting Frankrijk. De weg gaat uiteraard weer dwars door de bergen heen en ik zie dus al gauw weer groen van de misselijkheid 🤢. En zelfs Bodhi moppert af en toe vanaf de achterbank. De omgeving is echter wel erg mooi en we zien deze keer zelfs een wit besneeuwde bergtop! Begin van de avond komen we dan eindelijk in Saint-Symphorien-des-Bois aan. Laure staat ons al op te wachten, een oudere vriendelijke man. Hij laat ons enthousiast alles zien en heeft zelfs wat drankjes en potjes jam voor ons in de koelkast gezet. Het lijkt een beetje alsof we in een oude gaarkeuken terecht zijn gekomen, het oogt niet echt gezellig en het ruikt ook hier weer naar schimmel. Voor Laure weggaat trekt hij nog snel even een flesje witte wijn open en we proosten samen op onze vakantie. 🥂Als hij weg is verhuizen we eerst twee schermerlampjes van de slaapkamer naar de leefruimte toe, zodat de vreselijke tl-verlichting uit kan. We smijten de overgebleven Italiaanse kaas en worst op tafel en schenken onszelf nog een glaasje wijn in. Het is inmiddels best wel frisjes binnen, maar de radiatoren worden helaas niet warm. Rond middernacht duiken we moe ons bedje in.De volgende ochtend schijnt het zonnetje vrolijk en we gaan met Bodhi op het erf spelen. Het is hier buiten erg mooi, je hoort de kippen in hun ren kakelen en in de verte staan grote witte koeien. Bodhi rent dan ineens (met de bal in haar bek) de stenen trap bij de voordeur op en klapt hard met haar snoet op een trede. Ik zie dat ze flink haar neus en bek aflikt en dus waarschijnlijk pijn heeft. Als ik haar bekijk zie ik dat ze een sneetje onder haar oogje heeft 🥺. Stefan denkt dat het qua diepte wel meevalt en dat het dus niet gehecht hoeft te worden.Een paar minuten later zie ik echter ook ineens bloed in haar sik hangen. Ze blijkt alle tandjes nog te hebben, maar op haar (inmiddels) dikke onderlip prijkt wel een schaafwond. Gelukkig heeft Paddy ons een overlevingspakketje meegeven en kunnen we haar dus een ontstekingsremmend middel geven. Na al deze commotie gaat Stefan snel naar de bakker om een stokbrood voor het ontbijt te halen.Daarna gaan we bij een brocante-winkel kijken, waar ik een leuk houten kistje koop. Een eindje verderop staat ook een heel mooi kerkje. Met niet veel opsmuk, maar met prachtige pilaren en ronde welvingen. We rijden dan naar een kasteel in La Clayette, maar deze blijkt niet open te zijn voor bezoekers. Bij het ‘vvv-kantoor’ werkt echter een leuke vrouw met een vlotte Engelse babbel. Zij wijst, met behulp van een plattegrond, alle bezienswaardigheden in de omgeving aan. We besluiten een rondje langs een aantal van deze punten te gaan maken. 🚗Eerst gaan we de hond even laten rennen op een veldje en eten daar ook gelijk de zoete broodjes van de bakker op. Hierna rijden we naar een uitzichtpunt, met wederom een kerkje, in Dun. Vanaf daar kunnen we ook de grote hoge brug in Mussy-sous-Dun zien. Vervolgens rijden we naar Saint-Maurice-Les-Chateauneuf, waar we nog een kerkje bekijken. Ook bezoeken we nog een brocante, maar die heeft alleen een flinke berg rommel liggen. Dan zijn we ook wel klaar met het rondrijden en we besluiten terug naar het huisje te gaan.Woensdag vervolgen we onze reis richting Nederland. De volgende stop is Corbeny, hetzelfde huisje waar we in de lente ook een lang weekend zijn geweest. Onderweg stoppen we bij de Burger King, waar het enorm druk is en de bestelzuilen van slag zijn. Op het terras moeten we lachen als een tienermeisje doodsbang voor Bodhi (of eigenlijk voor alle honden) blijkt te zijn. Ze slaakt regelmatig een kreet en springt dan ineens weer van haar tafel af… terwijl wij de hond netjes bij ons houden. We kletsen in het Engels met haar, als ze aangeeft ook een beetje Nederlands te praten, dit blijkt echter Duits te zijn! 😉Achteraf zien we helaas pas dat de Burger King het geld twee keer van mijn rekening heeft afgeschreven. In Corbeny checken we in en gaan vervolgens even boodschappen doen. Rond 21:00 uur zitten we dan eindelijk aan een salade. We houden een rustig filmavondje en gaan dan lekker slapen.Donderdag gaan we naar een brocante net om de hoek, waar ik voor 10,00 euro een leuke lijst en een oude metalen gieter koop. Op het terras drinken we een kopje koffie en bij de bakker halen we een brood voor morgenvroeg. Dan zien we ineens een fruit-automatiek waar boeren en mensen uit de buurt hun goederen kunnen verkopen…eigenlijk dus een gezonde FEBO 😅! Wij ‘trekken’ een potje zelfgemaakte jam en honing. Uiteraard lopen we ook nog (inmiddels bepakt en bezakt!) even langs de wijnboer om, net als vorige keer, twee flessen bubbels te kopen. Terug bij het huisje kruip ik nog lekker even in de hangmat om van het zonnetje te genieten. We plukken een appeltje in de tuin…die Bodhi eigenlijk helemaal alleen op zou willen eten. We schuiven lekker makkelijk een pizza in de oven en zetten nog een filmpje op. Dit is dan echt de laatste avond, morgen rijden we terug naar Nederland.