Frankrijk 2020

Frankrijk 2020

Waar ga je naar toe als je lekker even een paar daagjes weg wilt? We zien online een glazenhuis in Porto, een stedentripje naar Berlijn en uiteraard is Milaan ook een optie. We besluiten uiteindelijk om met de auto naar Frankrijk te rijden, dit is goedkoper dan vliegen en je bent niet gebonden aan vaste tijden. Op Airbnb vinden we een vrijstaand huisje in Tournehem-sur-la-hem, waar we drie nachtjes boeken.

In de twee weken die daarop volgen verandert er ineens veel in de wereld. Het Corona virus dat eerst in China heerst is nu ook overgeslagen naar Europa. In Noord-Italië zijn al veel besmettingen en er worden zelfs dorpen afgesloten. Wij zijn dus opgelucht dat we geen vliegticket naar Milaan hebben geboekt. Ondanks dat er ook twee besmettingen in Frankrijk zijn, durven we deze korte trip wel aan. Een dag voor vertrek is ook de eerste Corona-besmetting in ons land een feit.

Zaterdag 29 februari gaan we eerst nog even naar de supermarkt om voor de zekerheid ontsmettende handgel te kopen, maar tot onze verbazing is alles al uitverkocht. We kopen een pak schoonmaakdoekjes voor het toilet, dat zal dan ook wel werken? Hierna rijden we rond 10:30 uur op ons gemak richting Frankrijk. De weersverwachtingen zijn niet geweldig, het is wisselvallig en het waait hard. Toch mag ook dat de pret niet drukken. We hebben broodjes en drinken meegenomen voor onderweg, waardoor we alleen een keertje hoeven te stoppen voor een plaspauze en een kop koffie.

Vier uur later arriveren we in het kleine Franse dorpje Tournehem-sur-la-hem. Ons vrijstaand huisje heeft een prachtig uitzicht over het dorp. Via een codeslot laten we onszelf binnen en alles wat je nodig hebt is aanwezig. Wel stinkt het er behoorlijk en het is er ook niet echt schoon. Het ruikt naar natte hond en hier en daar liggen ook verdwaalde hondenharen. Eerst zet ik alle ramen tegen elkaar open en ik haal een sopje over het keukenblad, de tafels en voor de zekerheid neem ik nu ook maar alle deurklinken en lichtknoppen af. Stefan vindt in de badkamer een fles luchtverfrisser waarmee we de stinkende bank kunnen inspuiten.

Dan is het tijd om even boodschappen te gaan doen. In de supermarkt kopen we allerlei lekkernijen zoals stokbrood met kaasjes, koekjes, brood, beleg en een kant en klare lasagne. Helaas is ook hier alle desinfecterende handgel uitverkocht. In de auto reinigen we onze handen dus maar met de toiletdoekjes. Ze schuimen en daarna ruiken onze tengels ineens naar een fris gepoetst toilet. Het is inmiddels ook een beetje gaan stormen. Terug in het huisje sluiten we de rolluiken, steken we de kaarsjes aan, zetten we lekkere hapjes op tafel en kijken we Netflix.

Zondag 1 maart worden we wakker na een slechte nacht. Het bed is zo klein dat Stefan uiteindelijk op de bank is gaan liggen. Het was ook een koude nacht want ondanks de rolluiken waaide het behoorlijk door de kamer heen. Na het ontbijt vertrekken we naar het uitzichtpunt van Cap-Blanc-Nez. Als we de auto uitstappen en naar de kust lopen worden we door de wind bijna uit onze voegen geblazen. Ondanks het slechte weer zijn er wel aardig wat mensen aanwezig. We willen hier eigenlijk een beetje rondwandelen, maar als de lucht betrekt gaan we toch snel terug naar de auto. We zijn net terug als het inderdaad heel hard begint te regenen.

We besluiten om naar een lager gelegen punt in Escalles te rijden zodat we de witte rotsen vanaf het strand kunnen bekijken. Het regent echter nog steeds erg hard en vanaf de parkeerplaats is het nog een aardig eindje lopen. We kunnen buiten onze regenpakken aantrekken, maar waarschijnlijk zijn we dan al kletsnat. We besluiten het toch niet te doen en we gaan op zoek naar een restaurant voor de lunch.

Wissant heeft een klein winkelstraatje, maar alle winkels zijn gesloten. We nemen een kijkje in het kerkje en zien dan dat Café Cheznicole open is. We gaan naar binnen in de hoop dat we iets kunnen eten. Het is er druk, maar we vinden nog een leeg tafeltje. We zitten dicht op elkaar en aan de bar staat een man te hoesten, toch lijkt niemand zich hier druk te maken om het Corona virus. De menukaart is niet heel uitgebreid, je kunt kiezen tussen ham of mosselen met patat. Op alle tafels staan grote pannen met mosselen en we besluiten om als echte toeristen met deze Franse-gewoonte mee te doen.

Op zich zijn mosselen best te doen, maar al dat zand in je mond is niet zo lekker. Het zijn eerder steentjes en ik ben bij iedere hap bang om een kies te breken. De andere gasten lijken er echter geen last van hebben? Ze eten de schaal in heel snel leeg, misschien kauwen ze niet eens fatsoenlijk? We kunnen er helaas niet pinnen en de man achter de bar verwijst ons naar de andere kant van het plein. Ik loop alleen naar de pinautomaat, maar volgens mij hadden we ook gewoon samen kunnen gaan. De eigenaar is goed van vertrouwen en dat is zie je tegenwoordig niet vaak meer.

Met een volle buik gaan we naar het Batterie Todt museum in Audinghen. Deze bunker is in WOII gebouwd door de Duitse Wehrmacht. Naast de verweerde bunker staat een groot Leopold spoorwegkanon en in de bunker zie je ook verschillende voorwerpen uit de oorlog. Inmiddels schijnt het zonnetje weer en kunnen we hier rustig rondkijken. Naast het museum zijn er nog drie bunkers, deze zijn gratis te bezoeken. De tweede bunker is vernietigd, maar je kunt er wel naar toe lopen. Door alle regen is het erg modderig en we banen ons een weg door de begroeiing. Je kunt deze bunker niet in, aangezien alles op instorten staat. We nemen wel een klein stukje steen mee die waarschijnlijk van de bunker is. Terug is het een flinke glijpartij naar beneden omdat onze wandelschoenen inmiddels verandert zijn in klei-klomp-voeten. Aangezien het ver lopen is naar de andere bunkers houden we het hierbij voor gezien.

Aan het eind van de middag rijden we, op weg naar het huisje, ineens langs een klein strand. Het zonnetje schijnt nog steeds heerlijk. Op het strand ligt het vol met schuimdotten die met de wind meedeinen of rondvliegen. Achter ons is ook een grijze rotswand aanwezig, dit zijn de rotsen van Cap-Gris-Nez. Het is er prachtig, we maken wat foto’s en verzamelen wat souvenier-stenen voor thuis. In de avond eten we lasagne en kijken we een film op Netflix.

Maandag 2 maart gaan we een dagje winkelen in Calais. Na een uurtje rijden vinden we een parkeerplaats en lopen de winkelstraat in. Tot onze verbazing zijn bijna alle winkels gesloten en is er dus helemaal niets te doen. We wandelen een beetje rond en nemen een kijkje bij het oude schouwburggebouw. Dan slaat de verveling toch wel toe en moeten we een ander plan bedenken.

We rijden naar Duinkerken, maar ook hier is op maandag alles gesloten. We wandelen over een plein met een grote kerk, die ook niet toegankelijk is. Als het begint te regenen zoeken we snel een plek om te lunchen. We komen uit bij een kleine bistro La Bastille en er is gelukkig nog een tafeltje voor ons vrij. De aardige eigenaar spreekt een beetje engels en kan de menukaart dus voor ons vertalen. We eten biefstuk met patat en als toetje krijgen we een stukje appeltaart met koffie en thee. Voor vertrek vragen we eigenaar welke bezienswaardigheden hij ons kan aanraden. Hij legt met zijn telefoon de route naar de haven en twee musea uit.

Het weer is inmiddels opgeknapt en we lopen rustig richting de haven. Het stelt allemaal niet veel voor, al ligt er wel een groot oud zeilschip voor de deur van het scheepvaartmuseum. We bezoeken het Memoral Du Souvenir museum, deze is gevestigd in een oude fort en geeft informatie over de slag van Duinkerken en operatie Dynamo. Ik voel me inmiddels niet helemaal lekker en we besluiten hierna dus terug naar de auto te lopen. We brengen de avond weer door op de bank met wat vreterijen en een filmpje.

Dinsdag 3 maart rijden we eind van de ochtend weer terug naar Nederland. Het was fijn om er even een paar dagen tussenuit te zijn geweest.