Egypte 2016

Egypte 2016

Het afgelopen jaar is een hectisch jaar geweest. Door alle geluidsoverlast in mijn appartement waren de afgelopen drie jaar slopend. Ik sliep bijna niet meer omdat ik bang was voor de bedreigingen van de bovenste buurman, terwijl de buurjongen daaronder elke nacht zijn eigen woning kort en klein sloeg. Het eerste jaar (toen zij er nog niet woonden) was het een hele fijne plek, maar ik moest nu toch besluiten om mijn eigen plekje te verkopen. De verkoop ging heel snel waardoor we halsoverkop een andere woning moesten zoeken. Daarna was er nog maar weinig tijd om alles te verbouwen en te verhuizen.

Inmiddels wonen we in ons nieuwe huis, maar ik ben zowel geestelijk als lichamelijk uitgeput. Door de verhuizing was er dit jaar ook geen tijd om op vakantie te gaan. Normaal kiezen we altijd voor rondreizen en willen we nieuwe dingen ontdekken, maar dit jaar dromen we ineens van heerlijke stranden en zonneschijn. We boeken daarom op de valreep via TUI een all-inclusive en adults-only strandvakantie in Egypte.

Op 15 december vertrekken we vanuit Schiphol naar Marsa Alam. Een paar dagen eerder is er nog een aanslag in Caïro gepleegd. Toeristen worden dan ook gewaarschuwd om niet op excursie te gaan, maar dat zijn we gelukkig niet van plan. Ons hotel ligt op tien minuten van de luchthaven en we willen de hele week met een boekje op het strand liggen. Ik maak me dus eigenlijk meer zorgen over de verhalen over de haai die een jaar geleden nog een Duitser heeft opgegeten. Uiteraard moet iedereen lachen als ik dit vertel.

Ons hotel, Steigenberger Coraya Beach, is een leuk hotel. Het bestaat uit allemaal kleine gebouwtjes, waardoor het voelt alsof je door een Italiaans dorpje loopt. Het is er ook heerlijk rustig, de meeste toeristen zijn oudere stellen. De kamers zijn netjes, alleen is de badkamer niet erg schoon. We zitten op de beneden verdieping en hebben uitzicht over zee. De wind is alleen zo hard dat je niet buiten op het terras kunt zitten, je waait dan bijna met stoel en al terug de hotelkamer in.

Het strand ligt echter in een baai en daardoor waait het hier gelukkig iets minder. Op dit soort accommodaties wil natuurlijk wel iedereen het beste ligbedje. Je moet er dus vroeg bij zijn om nog een plekje uit de wind te kunnen bemachtigen. Het is wel heerlijk ontspannen met een boekje en een drankje. De meeste dagen is het rond de 28 graden en als je uit de wind bent is het er goed vertoeven.

De eerste dag leggen we op de hotelkamer tien dollar neer voor de schoonmaker, dit biljet vonden we thuis nog in een bakje. Als dank vouwt hij de eerste dag ons dekbed om tot een mega grote zwaan. Ik heb inmiddels veel handdoeken-kunst voorbij zien komen, maar dit sloeg werkelijk alles. Ook de dagen erop vinden we onze handdoeken telkens in verschillende vormen terug, waaronder een olifant en kleinere zwanen. Alleen de laatste dag is het nog maar een simpel handdoek-bootje, waarschijnlijk is ons tegoed dus op…

Een weekje luieren is fijn, maar er moet natuurlijk ook wel een beetje actie zijn. Daarom gaan we toch even snorkelen bij het huisrif van het hotel. Gelukkig komen we die akelige haai niet tegen, maar er zijn wel andere leuke vissen te zien. Zo hebben we een Lionfish, Barracuda, Moray en nog andere gekleurde (en soms brutale) exemplaren gespot. Het koraal is niet heel erg kleurrijk en we ergeren ons vreselijk aan al die domme mensen die toch voorbij het lint gaan en zo het koraal verwoesten.

Er staat wel een hele koude stroming, waardoor je dus niet heel erg lang in het water kan blijven. Klappertandend zitten na onze duik op het strand, wachtend op de ober die ons een warme kop koffie en thee komt brengen. Het personeel is aardig en met sommige hebben we al snel een leuke band. Ze zijn erg correct, werken hard en durven soms heel stiekem aan je te vragen of je geld kunt wisselen. De euromunten die zij namelijk van de gasten krijgen kunnen ze niet wisselen, de bank accepteert blijkbaar alleen papiergeld.

Op het strand worden elke dag kranten uitgedeeld en ik hoor een Duits echtpaar praten over een nieuwe aanslag. Als ik vraag wat er aan de hand is vertellen zij dat er op een kerstmarkt in Berlijn twaalf mensen zijn doodgereden. Wederom een aanslag, maar deze keer dus niet in Egypte. Wat bezielt dit soort mensen toch, hoe kun je in Godsnaam onschuldige mensen doden?

In de avond zitten we vaak bij de bar en spelen dan samen een potje kaart. In het voorbij lopen ouwehoeren we wat met Sameh (‘A brother from another mother’) en Basim (‘De Jamaicaanse-CB-look-a-like’). Zij werken bij de bar, maar het is niet toegestaan om te lang bij de toeristen te blijven staan. Het is volgens mij best streng hier, er is ook niemand opdringerig en er wordt ook niet om fooi gevraagd. Van Sameh krijg ik op een avond een goudkleurige kettinkje. Hij weet namelijk zeker dat hij ons eerder ontmoet heeft, maar als we niets kunnen bedenken houdt hij het er maar op dat het dan in een vorig leven geweest moet zijn.

Het is een heerlijke week geweest. We zijn een beetje uitgerust en hebben een flinke dosis vitamine D opgenomen. Ons voornemen is om het volgend jaar rustiger aan te gaan doen en beter naar ons lichaam te luisteren. Ik heb nu namelijk al drie maanden maagpijn en het gevoel dat ik elk moment burn-out kan raken. Er moet dus echt iets structureel gaan veranderen, maar gelukkig heeft dit weekje al een beetje geholpen.

Na afscheid te hebben genomen van het personeel vliegen we op 23 december helaas weer terug naar Nederland. Het is nog erg vroeg en ook vreselijk koud in dit landje. Ondanks dat we een nacht hebben overgeslagen, moeten we toch direct naar de supermarkt. Dan lopen we dus al snel weer tussen alle gestreste mensen onze kerst-boodschappen te doen. Welkom terug!