Dubai 2011

Dubai 2011

Donderdag 8 september vliegen mijn moeder en ik van Sri Lanka naar Dubai. De vlucht duurt ongeveer vierenhalf uur. Onze rugzakken gaan gelijk door naar Dusseldorf. Dat is fijn, want hierdoor hebben we alleen een handtas bij ons.

De luchthaven van Dubai is wederom een ramp. Van de vijftig balies zijn er maar acht open. De mensen die hier werken hoeven zeker niet bang te zijn dat ze ooit burn-out raken. Lange rijen met toeristen staan noodgedwongen te wachten tot een trage douane-beambte het paspoort controleert. Dan zijn er natuurlijk ook nog eens mensen die denken dat ze voorrang op alles en iedereen hebben. Ze sluiten zich dan ineens bij een andere groep aan of dringen voor omdat ze (zelf) met kinderen (willen) reizen.

Op een gegeven moment is mijn geduld dan ook echt op. Na een pittige discussie staan we uiteindelijk weer voor het groepje met voordringers en anderhalf uur later hebben we dan eindelijk dat felbegeerde stempeltje in ons paspoort staan. Inmiddels is het al veel later dan we gepland hadden en staan we nog steeds op de luchthaven.

Het was eigenlijk de bedoeling om met de toeristenbus door Dubai te rijden en dan bij alle hoogtepunten even uit te stappen. Dit is een snelle manier om Dubai te bekijken als je alleen een middag/nacht hebt, maar helaas is het nu al einde van de middag. We moeten dus echt gaan opschieten. Na lang zoeken vinden we een geldautomaat, maar op welk knopje we ook drukken er komt geen geld uit. Gelukkig heeft mijn moeder nog wat euro’s bij zich die we inwisselen.

Als we een ticket voor de toeristenbus willen kopen blijkt deze inmiddels al niet meer te rijden. Gelukkig blijkt er in Dubai ook een tram te rijden. We kopen een dagkaart, maar helaas is er geen plattegrond van de tramstations. We stappen dus op goed geluk op een metro. Het is hartstikke koud in de metro, het lijkt wel of de airco in dit land alleen standje ‘vrieskist’ kent. In de metro is wel een kaart aanwezig, met hierop een overzicht van de metrolijnen. Het personeel is daarnaast heel erg vriendelijk en hulpvaardig.

Op metrostation BurjDubai stappen we uit om het hoogste gebouw van de wereld te zien. De warmte slaat ons gelijk om de oren, het is hier buiten zeker een graad of veertig. Er staat een harde wind, maar die is niet verkoelend. De hitte beneemt me de adem en door de harde wind worden onze armen en benen gezandstraald. BurjDubai is inderdaad erg hoog en helemaal van glas. Het gebouw is zo hoog dat je het amper op een foto krijgt.

We zien dan op een bord de route naar een fontein en een groot winkelcentrum. Het overdekte winkelcentrum is mega en uiteraard ook weer vrieskoud. De etalages zijn enorm, vol met prachtige spullen en een hoop bling-bling. Er is zelfs een grote waterval en een schaatsbaan aanwezig. Er lopen moderne vrouwen rond in weinig kleding, maar ook vrouwen die helemaal bedekt zijn met een burka. Je ziet mannen foto’s maken van hun vrouw (gehuld in een zwarte jurk) met daarnaast hun dochter in een minirokje. De meeste mannen lopen in westerse kleding, maar soms zie je iemand met een witte zijde jurk aan. Het is grappig om dit contrast te zien en het lijkt hier allemaal goed samen te gaan.

Op de derde verdieping van het winkelcentrum vinden we de fastfood-afdeling. Een hele verdieping met ongezond eten; in alle soorten en maten. Bij de Burger King trakteren we onszelf op een heerlijke vette hamburger. Dan is het tijd om weer verder te gaan op onze korte citytrip. Dubai is erg schoon, er ligt nergens afval, er zijn geen zwerver en we worden ook niet lastiggevallen door verkopers of bedelaars. Het voelt ook heel erg veilig en je kunt dus rustig overal rondkijken. We besluiten om de metro naar de laatste halte te nemen en van daaruit naar De Palm te lopen.

Op de plattegrond lijkt het niet al te ver lopen te zijn, maar naar een tijdje blijkt het toch verder dan we dachten. Bij een winkeltje ga ik de weg vragen en krijg dan te horen dat het per voet helemaal niet bereikbaar is. Je moet blijkbaar door een tunnel die alleen voor auto’s toegankelijk is. We moeten dus een taxi nemen, maar aan de andere kant zijn we inmiddels ook best moe. We besluiten om terug naar de metro te lopen en op zoek te gaan naar ons hotel.

Als we de metro weer uitstappen blijkt ons hotel gelukkig erg dichtbij te zijn. Het is ook weer een hoog gebouw en we krijgen een nette kamer op de elfde verdieping. We laten gelijk het bad vollopen, maar helaas blijkt de jacuzzi-knop niet te werken. Het voelt heerlijk om onze vermoeide spieren even lekker te laten relaxen in het warme water. Na middernacht kruipen we moe maar voldaan ons bed in.

Vrijdag 9 september loopt de wekker om 5:00 uur weer af. We hebben het idee dat het niet ver lopen is naar de luchthaven, maar we besluiten toch maar een taxi te nemen. Onderweg blijkt dit een goede keuze te zijn, want de luchthaven is heel ver weg. Tot onze verbazing is de taxi spotgoedkoop, achteraf was dit dus een betere manier geweest om Dubai in zo’n korte tijd te verkennen.

Het gaat deze keer heel soepel bij het inchecken en hierdoor hebben we dus nog genoeg tijd om even rustig te ontbijten. Daarna vliegen we terug naar Nederland.