Dominicaanse Republiek 2000

Dominicaanse Republiek 2000

Na het plotseling overlijden van Patrick ben ik door een heftige en verdrietige periode gegaan. Ik heb het misschien nog niet echt een plekje kunnen geven, maar ik ben (inmiddels 1,5 jaar later) wel verder met mijn leven gegaan. Patrick en ik wilden ooit nog eens naar de Dominicaanse Republiek gaan. Ik besluit om dit jaar die reis alsnog te gaan maken, nu samen met Sander. Ik vind het best spannend omdat ik nog maar een keer naar Tunesië gevlogen ben.

We vertrekken 04 september en landen negen uur later in de hoofdstad Santa Domingo. Het is warm op de luchthaven, de warmte voelt heel anders dan in Nederland. Er staat een chauffeur op ons te wachten die ons naar het hotel in Puerto Plata brengt. Het is druk in Santo Domingo en we zitten achterin de auto verbaast te kijken hoe de mensen hier rijden. Gelukkig komen we ongeschonden bij hotel Riu Merengue aan.

Op het terrein staan kleine gebouwtjes waar de kamers zijn, het lijkt net een klein dorpje. Onze kamer is op de begane grond en alles is perfect verzorgt. We hebben op de kamer zelfs een bar met verschillende soorten rum. Sander schenkt direct een heerlijke glas rum/cola voor ons in. Er is een klein terras buiten waar je heerlijk in de schaduw van alle rust kunt genieten.

Het strand is op loopafstand en het water is net zo blauw als je in de vakantiegidsen ziet. Het is wel erg warm in de zon, maar gelukkig staan er genoeg palmbomen op het strand. Het is heerlijk rustig op het strand en we genieten van het mooie uitzicht, het heerlijke briesje, de zalige cocktails en natuurlijk ook van elkaar. Het lijkt alsof we zo een sprookje ingewandeld zijn; alles is perfect!

Tijdens het avondeten kijken we onze ogen weer uit, we hebben nog nooit zoveel eten gezien. Er is belachelijk veel keus en alles smaakt even lekker. Ook lopen er muziekanten langs de tafeltjes die de romantiek nog wat verhogen. Ze spelen voor ons het nummer ‘You look wonderful tonight’ van Eric Clapton. Er is op dit resort veel personeel aanwezig, iedereen is vriendelijk en ze doen er alles aan om je het gevoel te geven dat je bijzonder bent. Je hoeft hier dus echt helemaal niets, je kunt ongestoord genieten en ontspannen. We brengen veel tijd op het strand door met een boekje en een drankje.

Ik heb het gevoel dat ik eindelijk even kan bijkomen van de afgelopen tijd en het lijkt alsof het leven eindelijk eens naar mij lacht. Nu mag ik op deze prachtige plek zijn en net voor vertrek had ik ook nog eens een ontmoeting met Bon Jovi. Sinds mijn twaalfde ben ik enorm fan en een langgekoesterde wens ging die dag dus in vervulling. Tijdens deze ontmoeting had de zanger zijn handtekening op mijn schouder gezet en ik was eigenlijk van plan om deze te laten tatoeëren. Ik kreeg echter het advies om het niet te doen aangezien zon, zand en zee voor ontstekingen kunnen zorgen. Heel jammer natuurlijk, maar achteraf snap ik het ook wel.

Na een paar dagen rust is het dan toch echt tijd voor een beetje actie. Eerst doen we een poging om te leren surfen, maar het lukt me niet eens om het zeil uit het water te trekken. Sander heeft blijkbaar meer kracht in zijn armen en hij surft inmiddels al een stukje. Dan boeken we samen een snorkel excursie. We vertrekken op een waterscooter, maar eerst moeten we wel een formulier invullen. Op het formulier staat wat er gebeurd als we schade maken en we schrikken van de bedragen die genoemd worden. We twijfelen of we dit wel moeten tekenen, maar we besluiten het er toch maar op te wagen.

Het is erg leuk op de waterscooter en we ‘vliegen’ over de golven. Bij een platform krijgen we een snorkel-uitrusting en we gaan met een gids het water in. In het begin raak ik telkens in paniek als ik door de snorkel moet ademen. Het voelt alsof ik te weinig lucht krijg en regelmatig komt er door het buisje ook nog een slok zeewater binnen. Het is echter prachtig onder water, het koraal en de vissen zijn kleurrijk.

Er is zelfs een koraalsoort die op gekleurde kerstboompjes lijkt, telkens als je in je vingers knipt sluiten ze zich. Ook zien we een groot rond ding op de bodem liggen, het lijken wel hersenen. De gids neemt ons mee en we mogen er met onze handen aan voelen, het voelt vettig. Dan duikt de gids naar beneden en plukt op de bodem een stuk koraal die we mee naar huis mogen nemen. Later in het hotel realiseren we ons pas dat dit helemaal niet okay was, hij vernietigt het koraal op deze manier.

Op de terugweg zijn de golven veel hoger en ineens schieten we als een duikboot onder water. Als we weer boven komen doet de waterscooter het niet meer en de bedragen uit het contact schieten ineens door ons hoofd heen. Gelukkig blijkt er niets aan de hand te zijn en kunnen we gewoon opnieuw starten.

Het was een hele leuke ervaring en ik besluit me dus ook op te geven voor parasailen. Ik word eerst met een boot meegenomen, dan word ik aan een zeil gehangen en varen we langs de kustlijn. Het is heel erg hoog, maar je hebt een prachtig uitzicht. Ik zwaai vanuit de lucht druk naar Sander die op het strand natuurlijk alles probeert te filmen.

Een paar dagen later gaan we ook nog een wandeling in de omgeving maken. De taxi-chauffeurs net buiten het hotel proberen ons gelijk de auto in te krijgen, maar we besluiten toch te gaan lopen. We lopen over een pad en komen hier en daar een huisje tegen. De mensen zijn erg vriendelijk en we worden met een grote glimlach begroet. Het is jammer dat we geen Spaans spreken en een gesprekje dus niet mogelijk is.

Een stukje verder is de bewoning voorbij en staan er alleen nog hoge palmbomen. Dan springt er ineens een jongen uit de bosjes. Hij heeft een ontbloot bovenlichaam, zit onder de littekens en heeft een groot kapmes in zijn handen. We schrikken een beetje en we weten ook niet goed of dit wel veilig is. De jongen probeert een gesprek te voeren en we begrijpen dat hij ons mee naar zijn huis wilt nemen. Ondanks dat we twijfelen of dit wel verstandig is lopen we toch maar mee.

Hij woont in een klein houten huisje en laat vol trots zijn verzameling dieren zien. We moeten met alle dieren op de foto en hij blijft vertellen. Als we uiteindelijk aangeven dat we weer terug naar het hotel willen vraagt hij om een kleinigheidje voor de rondleiding. We geven hem een paar dollar en maken ons snel uit de voeten. Achteraf blijkt er dus niets aan de hand te zijn, hij wilde alleen een centje aan ons verdienen. Ik vind het wel erg leuk om de lokale bevolking gezien te hebben. Het hotel is natuurlijk geweldig, maar op deze manier krijg je toch net wat meer feeling met het land.

De tweede week worden we naar hotel Riu Mambo in Punta Cana gebracht. Als je denkt dat het niet mooier kan blijkt het hier gewoon nog mooier te zijn. De stranden zijn hagelwit en het is er nog rustiger dan in Puerto Plata. Ook hier is alles perfect geregeld en word je helemaal in de watten gelegd. Tijdens het avondeten staat het personeel in rijen te wachten en ze beginnen dan te klappen als je binnenkomt. Ik voel me dan telkens net een nazaat van de koninklijke familie of een filmster.

In het restaurant werkt ook een hele grappige kok die ons elke dag vrolijk verwelkomt. Met een grote glimlach staat hij te wachten en roept direct ‘amigo’ als hij Sander ziet. Hij snijdt de lekkerste stukjes vlees voor ons af, zelfs als je eigenlijk niet zou willen. Ik zou met deze man graag een gesprekje voeren, maar verder dan communiceren met handen en voeten komt het helaas ook nu niet.

Na twee weken luilekkerland zijn we helemaal uitgerust, wij voelen ons geweldig! Het was echt een super luxe vakantie en we hebben dit allebei nog nooit eerder meegemaakt. Helaas is het weer tijd om naar huis te gaan, maar deze herinnering zal voor altijd blijven.